Και εγένετο… Hollywood

Η διαμάχη ανεξάρτητων παραγωγών και “τραστ”.. γεννά τη Μέκκα του Σινεμά

Ντέιβιντ Γκρίφιθ: Ο δημιουργός που έβγαλε από το χάος τον κινηματογράφο!

Η αυγή της εποχής των θρυλικών Western και της “Τρελής Κωμωδίας”

Του Αντρέα Καρακούση

Μία ομάδα κυνηγημένων, φτάνει στις ηλιόλουστες περιοχές κάπου στα προάστια του Λος Άντζελες. – Αν τους προσέξεις θα παρατηρήσεις ότι κουβαλούν μαζί τους έναν εξοπλισμό από κάμερες και άλλα απαραίτητα για το γύρισμα μιας ταινίας. Στα μάτια τους ζωγραφίζεται από τη μία η αγωνία για το αν θα γλιτώσουν από τους μπράβους της General Film Co – του κινηματογραφικού τραστ – και από την άλλη η λαχτάρα να μην το βάλουν κάτω και να μην εγκαταλείψουν τον δικό τους δρόμο! Τα βήματά τους αργά, αλλά σίγουρα και τολμηρά!
Από αυτά ακριβώς τα βήματα του κινηματογραφικού συνεργείου του Σέλινγκ, ενός ανεξάρτητου παραγωγού, που κατέφυγε στη συγκεκριμένη περιοχή για να τραβήξει τη δική του πορεία στο χώρο της Έβδομης Τέχνης.. δημιουργήθηκε – από τότε και μετά και σταδιακά – η αυτοκρατορία του Hollywood!

hollywood

Στην πραγματικότητα, ο Σέλινγκ, έψαχνε απλώς μια περιοχή με ηλιόλουστο καιρό για να γυρίσει μια ταινία. Αλλά, με την πράξη του αυτή έβαλε τα θεμέλια του μύθου της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας! Αν και – βεβαίως – στην ξέφρενα επιτυχημένη πορεία του αμερικανικού κινηματογράφου – όπως είπαμε και στο προηγούμενο άρθρο – βοήθησε καθοριστικά και το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αλλά για να γυρίσουμε στο καθ’αυτό θέμα μας… ο Σέλινγκ έφτασε σε ένα χωριό που λεγόταν “Πουρναρόδασος” (Hollywood) και έχτισε ένα πρόχειρο στούντιο. Η Καλιφόρνια έχει το εξής χαρακτηριστικό: Έδινε τη δυνατότητα στους επίδοξους επαγγελματίες του σινεμά να γυρίζουν ταινίες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου! Η ηλιοφάνεια ήταν απίστευτη και – αν και κανείς δεν μπορούσες να το προβλέψει – μέσα σε τέσσερα χρόνια ήρθαν στην περιοχή αρκετοί παραγωγοί που – χάρη στη φθηνή γη και τα φθηνά εργατικά χέρια – κατασκεύασαν κινηματογραφικά στούντιο. Το αμερικανικό σινεμά είχε αρχίσει να μετακομίζει από τη Νέα Υόρκη.. στο Hollywood! Και δεν έφτανε αυτό.. αλλά λίγο λίγο ξεφυτρώνουν και πολυτελέστατες βίλες και σπίτια για την καλλιτεχνική κοινότητα που θα φιλοξενούσε η περιοχή.

Για καιρό καταφθάνει – τακτικά – πολύς κόσμος του σινεμά.. μέχρι που το 1912, πατάει το πόδι του στην “νεογέννητη Μέκκα” του αμερικανικού Σινεμά, ο Ντέιβιντ Γκρίφιθ  – Αυτός ξεκίνησε ως δημοσιογράφος και ποιητής και αργότερα έγινε θεατρικός ηθοποιός σε πλανόδιους θιάσους στη Νέα Υόρκη. Ώσπου, κάποια μέρα είδε σινεμά  και αποφάσισε να αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στη Νέα Τέχνη. Την είχε ερωτευτεί και δεν έμενε παρά να την κατακτήσει!

David Griffith
Ντειβιντ Γκριφιθ – ο δημιουργός του Hollywood, έφερε σε νέο επίπεδο την κινηματογραφική αφήγηση απαλλάσσοντάς την από τον περιορισμό των θεατρικών δεδομένων

Αρχικά, όταν ήρθε σε επαφή με την εταιρεία Edison, παρουσίασε σενάρια που απέπνεαν ένα πολύ κουλτουριάρικο προφίλ! Και έτσι δε θα μπορούσε να κάνει καριέρα στο σινεμά! Όμως, μπήκε γρήγορα στο πνεύμα της νέας τέχνης! Απόδειξη; Μέσα στα επόμενα χρόνια.. γύρισε πάνω από 500 μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες! Αριθμός φοβερός!
Έφτασε, λοιπόν, το 1912 στο Hollywood – όχι μόνος αλλά μαζί με Τόμας Χάρπενς Ινς και τον Μακ Σένετ, για τους οποίους αξίζει να μιλήσουμε προς το τέλος αυτής της αφήγησης για το Χόλιγουντ -, ίδρυσε μία δική του εταιρία παραγωγής (Αργότερα συνεταιρίστηκε με αυτούς τους δύο δημιουργώντας την Triangle) και ξεκίνησε τις παραγωγές.
Η προσφορά του Ντέιβιντ Γκρίφιθ: Πριν μιλήσουμε για το πρώτο αριστούργημά του – τη γέννηση ενός Έθνους – ας δούμε τι ακριβώς προσέφερε ο Γκρίφιθ και πως εξηγείται το γεγονός ότι είναι ένα πασίγνωστο όνομα για τους επαΐοντες του κινηματογράφου.

Ο Γκρίφιθ είναι ο πρώτος άνθρωπος του σινεμά που συνδύασε – στη δημιουργία του – τη διανοουμενίστικη αντίληψη του πνευματικού ανθρώπου, με μία σειρά κινηματογραφικές αρετές!
Συγκεκριμένα, εξαιρετικά σημαντικό είναι ότι επέλεγε τα θέματά του μέσα από τη μεγάλη λογοτεχνία (Σαίξπηρ, Ντίκενς, Τολστόι, γαλλικό μπουλβάρ κλπ). Όμως, αυτό από μόνο του δε θα αρκούσε! Ο Γκρίφιθ χρησιμοποίησε συστηματικά το Travelling. Δηλαδή, η κάμερα δεν ήταν πλέον ακινητοποιημένη αλλά εκινείτο στο χώρο ευέλικτα και τράβαγε πλάνα από διάφορες γωνίες λήψεις, εν κινήσει! Φοβερά σημαντικό αυτό! Ως τότε, στη “μεγάλη ληστεία του τρένου” παραδείγματος χάριν, θα έλεγε κανείς ότι τα πλάνα έμοιαζαν με κινούμενα ζωγραφικά ταμπλό. Υπήρχε ένα κάδρο και μέσα σε αυτό πραγματοποιούνταν η δράση! Τώρα, η κίνηση της κάμερας κατακτά γρήγορα το σινεμά!

Παράλληλα, είναι ο δημιουργός που επινόησε το εναλλασσόμενο μοντάζ! Άλλη φοβερή καινοτομία μοναδικής αξίας! Ένα παράδειγμα.. θα εξηγήσει πειστικά τι ήταν αυτό! Ο θεατής.. έβλεπε στην ταινία έναν κατάδικο που ετοιμάζονταν να τον απαγχονίσουν και σε άλλη σκηνή εμφανιζόταν ένα αυτοκίνητο με κάποιους που έτρεχαν κυνηγώντας ένα τρένο ώστε να προσκομίσουν σε ένα δικαστή που ταξίδευε με αυτό τα στοιχεία αθωότητας του άντρα που εβρίσκετο στην αγχόνη! Γιατί ήταν αυτή μία φοβερά σημαντική τεχνική; Μα διότι.. έτσι.. δημιουργούνταν το σασπένς!
Ακόμα, μέσα από όλες αυτές τις τρομερές – γι’αυτή την τόσο παλιά εποχή – ανακαλύψεις, τελικά ο Γκρίφιθ γίνεται ο Πατέρας του Κινηματογραφικού Ρυθμού, δίνει ψυχή, δίνει παλμό στο νεογέννητο σώμα του αμερικανικού αλλά και του παγκόσμιου σινεμά!

Αλλά, όπως φαίνεται, η προσφορά του δεν έχει τέλος! Καταφέρνει και κάτι ακόμα! Κάτι αυτονόητο σήμερα! Δημιουργεί ήρωες με ψυχολογική εξέλιξη, αφού πρώτα τους αφαιρεί όλες τις περιττές και στυλιζαρισμένες θεατρινίστικες χειρονομίες που ήταν αισθητές στις πρώτες ταινίες του σινεμά! Οι χειρονομίες φεύγουν και αντικαθίστανται με τις εκφράσεις του προσώπου σε γκρο – μάλιστα – πλάνα.. που χωρίς αυτές… η ψυχολογία ενός ήρωα δεν μπορεί παρά να είναι ανύπαρκτη!

Αλλά εισάγει στα φιλμ του και τις δομές του μυθιστορήματος καθώς στο έργο του βρίσκει χώρο η αφηγηματική κορύφωση (η καταδίωξη, η εκκρεμότητα, η παράλληλη δράση κ.α.).
Όπως αναφέρει φοβερά εύστοχα ο Σαντούλ, ο ιστορικός του σινεμά, “Ήταν ο θεός που έβγαλε από το χάος τον Κινηματογράφο”!

χολιγουντ1

Και όλα αυτά τα τόσο καινοτόμα τα εφαρμόζει στο κλασικό του αριστούργημα, “τη Γένεση ενός Έθνους”, ένα έπος για τον αμερικανικό εμφύλιο Βορείων και Νοτίων. Βέβαια, πρόκειται για μία ταινία που εκθειάζει την δράση της οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν, για μια ταινία που φορά έναν απεχθή ρατσιστικό μανδύα, αλλά ταυτόχρονα πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο αριστούργημα και ο Γκρίφιθ, αδιαφόρησε για το ρατσιστικό περιεχόμενο του μυθιστορήματος από το οποίο δημιουργήθηκε το φιλμ! Ο σκηνοθέτης ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο για τις δυνατότητες του κινηματογραφικού μέσου παρά για το μήνυμα του σεναρίου.

Πέτυχε δε, φοβερά η ταινία όταν παίχτηκε και ακόμα και σήμερα συγκινεί δυνατά! Είναι μάλιστα η πρώτη ώριμη ταινία του αμερικανικού σινεμά.. δοσμένη από έναν κινηματογραφάνθρωπο που ήταν – όπως είπαμε – πολύ ώριμος και συνειδητοποιημένος και αποτελεί το πρώτο πραγματικό ιστορικό έπος που προβλήθηκε στη μεγάλη οθόνη! Ανάμεσα στις σπουδαίες αρετές της ταινίας, το τέλειο ντεκουπάζ-μοντάζ, ειδικά το εναλλασσόμενο-παράλληλο μοντάζ (Σεκάνς παράλληλης δράσης αλλά και εναλλαγή σκηνών), οι εντυπωσιακές σκηνές πλήθους, η άρτια αναπαράσταση μαχών, το ώριμο και καθόλου υπερβολικό παίξιμο των ηθοποιών, η προβολή του βάθους των χαρακτήρων, τα δραματικά κοντινά πλάνα των ηθοποιών, τα travelling και τόσες μα τόσες άλλες σπουδαίες, νέες αρετές! Είναι δε τρίωρη αλλά παρόλ’αυτά.. παρακολουθήθηκε με μεγάλο ενδιαφέρον! Κάθε ταινία που δημιουργήθηκε μετά οφείλει πολλά “στη γέννηση ενός έθνους”.

 

μισσαλοδοξία
«Μισαλλοδοξία» (1916), το εντυπωσιακό και πρωτοπόρο για την εποχή του έπος του Ντέιβιντ Γκρίφιθ

Στοίχισε 10.000 δολάρια, μα έφερε πίσω, 20.000. Και φυσικά, έκανε πλούσιο τον Γκρίφιθ. Μόνο που τα κέρδη αυτά, ο παθιασμένος αυτός δημιουργός με το αστείρευτο τάλαντο που έβλεπε τόσο μπροστά, τα επένδυσε στην επόμενη ταινία που δεν ήταν άλλη από την “Μισαλλοδοξία”(1916). Η δεύετρη αυτή παραγωγή του Ντέιβιντ Γκρίφιθ χωριζόταν σε τέσσερα επεισόδια: Τρία ιστορικά (1. “Η πτώση της Βαβυλώνας”, 2. “Τα πάθη του Χριστού”, 3. “Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου”) και ένα τέταρτο που λεγόταν.. “Η μάνα με το νόμο”. Το γοητευτικό στοιχείο είναι ότι ενώ οι ιστορίες ξεκινούν ξεχωριστά, όσο ξετυλίγονται, ανακατεύονται! Μάλιστα, αυτό το ανακάτεμα είναι που δημιουργεί το πολύ έντονο σασπένς, δεδομένου ότι ο θεατής περιμένει αρκετή ώρα μέχρι να δει τη συνέχεια μιας ιστορίας! Στο τέλος, μάλιστα, μέσα από μία πολύ δυνατή ροή πλάνων – ουσιαστικά οι ιστορίες ενοποιούνται, γίνονται ένα!

Αλλά και τεχνικά, η ταινία αυτή ήταν μία σκέτη περιπέτεια! Ένα φοβερό εγχείρημα! Θα δώσουμε μόνο ένα στοιχείο και θα βγουν αμέσως συμπεράσματα για το τι βεληνεκούς παραγωγή ήταν! Ο Γκρίφιθ ήταν ανεβασμένος επάνω σε έναν πύργο και από εκεί διεύθυνε χιλιάδες κομπάρσων και – ακόμα – έφτασε στο σημείο να πάρει και ένα πλάνο.. με αερόστατο, ενώ και αυτή η ταινία διαρκούσε τρεις ώρες!! Δημιούργησε ένα έργο, μνημειακού χαρακτήρα! Κάτι μεταξύ έπους, σουρεαλιστικού παραληρήματος και μελοδράματος! Και – σε αντίθεση με “τη γέννηση ενός Έθνους” που παρουσίαζε σαν.. ήρωες τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν – σε αυτό το φιλμ.. μίλησε για τον αγώνα της Αγάπης ανά τους αιώνες και για τον τραγικό έρωτα! Ο Γκρίφιθ ήταν μεγάλος μαέστρος! Μπορούσε να “παίξει” με οποιοδήποτε θέμα και να το αναδείξει στο έπακρο! Τελικά, θα λέγαμε ότι δημιούργησε μια γιορτή κινηματογραφικού πάθους! Ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο αριστούργημα! Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι η ταινία αυτή, άσκησε πολύ μεγαλύτερη επιρροή στο σοβιετικό επαναστατικό κινηματογράφο σε σχέση με την επιρροή που άσκησε στους αμερικανούς κινηματογραφιστές της εποχής!

Και βεβαίως, εκεί που τα έδωσε όλα ο Γκρίφιθ, ήταν στο επεισόδιο “Η μάνα με το νόμο”. Διότι, εδώ κυριάρχησε το πάθος, η ένταση των συναισθημάτων και η συναισθηματική συμμετοχή του κινηματογραφικού κοινού! Ένας κατάδικος ετοιμάζεται για εκτέλεση. Ένας κυβερνήτης ταξιδεύει με τρένο και είναι ο μόνος που μπορεί να δώσει χάρη στον νέο. Και ένα αυτοκίνητο καταδιώκει το τρένο για να παραδώσει στον κυβερνήτη στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο μελλοθάνατος είναι αθώος. Είπαμε! Ο Γκρίφιθ έπαιζε άριστα με τον κινηματογραφικό ρυθμό! Δεν έπαιζε απλώς! Δημιούργησε τον κινηματογραφικό ρυθμό! Οι καινοτομίες και τα όμορφα στοιχεία δεν έχουν τέλος στην ταινία αυτή. Φτάνει σε σημείο… να παραλληλίσει την αγωνία της μάνας του Χριστού με την αγωνία της μάνας του καταδίκου και να συμπλέξει τις ρόδες των αρχαίων αρμάτων με τους τροχούς της ατμομηχανής.. – Ο Γκρίφιθ είχε βάλει το Χόλιγουντ να τρέχει με απίστευτη ταχύτητα πάνω στις πιο καινοτόμες ράγες με όχημα την μοναδική – για την εποχή – ιδιοφυία του!

χολιγουντ3

Όμως, όλα αυτά που περιγράψαμε κόστισαν 2.000.000 δολάρια και η ταινία δεν έφερε πίσω παρά λιγότερο από 1.000.000 δολάρια. Και επειδή η τέχνη αυτή ήταν και είναι ανελέητη με τους εργάτες της που της δίνουν ακόμα και την πνοή τους η εταιρεία Triangle (Γκρίφιθ, Σένετ, Ινς) του Γκρίφιθ διαλύθηκε και τα επόμενα σχέδια του μεγάλου δημιουργού κλειδώθηκαν σε ένα συρτάρι και από τότε δεν ξαναβγήκαν ποτέ. Βέβαια, ο Γκρίφιθ δεν εξαφανίστηκε ξαφνικά! Συνέχισε να κάνει ταινίες, ταινίες όμως που δεν είχαν τη λάμψη μιας “Γέννησης ενός Έθνους” ούτε μιας “Μισαλλοδοξίας”. Παρότι, πάντα ο εμπνευσμένος δημιουργός μπορούσε να συγκινήσει με τις αφηγηματικές και μονταζιακές του επιλογές.. – Όμως, σταδιακά.. σώπασε! Αποσύρθηκε… χάθηκε…

Τόμας Χάρπενς Ινς και Μακ Σένετ
Μαζί με τον Γκρίφιθ, όμως, εγκαταστάθηκαν στο νεογέννητο Hollywood οι “μαθητές” του, Τόμας Χάρπενς Ινς και Μακ Σένετ. Ο Ινς ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης. Όταν ακολούθησε τον Γκρίφιθ στη “Μέκκα” του αμερικανικού Σινεμά, ξεκίνησε να γυρίζει φιλμ με φυσικό ντεκόρ τις απέραντες εκτάσεις που υπήρχαν στην Καλιφόρνια. Έτσι, γρήγορα γεννήθηκαν τα περίφημα και τόσο δημοφιλή και επιτυχημένα Western που ως γνωστόν είναι μια περιπέτεια που ως κεντρικό της ήρωα έχει έναν ληστή ή έναν σερίφη. Οι καουμπόηδες, που είχαν κάνει την πρώτη τους εμφάνιση στη “μεγάλη ληστεία του τρένου” του Porter, είναι πλέον οριστικά μέρος της πραγματικότητας του σινεμά της περιόδους αυτής. Ο δε Ινς, συνέβαλλε πάρα πολύ και στην ανάπτυξη του Ντεκουπάζ διότι δεδομένου ότι στο πρόγραμμά του περιλαμβανόταν το γύρισμα πολλών ταινιώn, λόγω έλλειψης χρόνου αναλάμβαναν οι βοηθοί του να τις γυρίζουν, αφού υλοποιούσαν τα πλάνα και τις σκηνές που ο Ινς είχε καταγράψει στις σημειώσεις του.

Τελικά, σε σύντομο χρονικό διάστημα, γυρίζονται ταινίες όπως “Η κατάκτησις του Χρυσού”, “Το χάνι του Λύκου΄”, “Ο Ερυθρόδερμος”, “Ένας άνανδρος κ.λπ. Το άσχημο ήταν, ωστόσο, ότι το ταλέντο του σίγησε εντελώς πρόωρα.. όταν δέχτηκε μια σφαίρα από τον επιχειρηματία Χιρστ.. μια σφαίρα που προοριζόταν  για τον δαιμονικό Τσάρλι Τσάπλιν.. που ερωτοτροπούσε με την ερωμένη του! Έγινε κάποια προσπάθεια να αφοπλιστεί ο Χιρστ και το κακό δεν άργησε να γίνει όταν το όπλο εκπυρσοκρότησε! Το σκάνδαλο κουκουλώθηκε, αλλά – έστω και αν έφυγε πρόωρα ο πατέρας των “Καουμπόηκων” – τα Ουέστερν.. θα συνέχιζαν και να δημιουργούνται από τους κατοπινούς μεγάλους δημιουργούς.. αλλά και να προκαλούν πολύ δυνατές εντυπώσεις!

Μακ Σενετ
Μακ Σένετ -Σκηνοθέτης, ηθοποιός και δημιουργός της κωμωδίας

Τέλος, στο Χόλιγουντ ήρθε, λόγω της προηγηθείσας άφιξης του Ντέιβιντ Γκρίφιθ και ένας άλλος μαθητής του, ο Μακ Σένετ. Αυτός ήταν ηθοποιός και κάποια στιγμή είδε – όπως και τόσοι άλλοι δημιουργοί – σινεμά και θέλησε να αφιερωθεί. Μαθήτευσε δίπλα στον “Θεό του κινηματογράφου” αλλά τελικά αποδείχτηκε πολύ αργότερα ότι είχε μια διαβολεμένη κλίση στην κωμωδία, για την οποία δεν έμαθε τίποτα δίπλα στο μοναδικό του Δάσκαλο. Μέσα του, βέβαια, ήξερε καλά ότι μόνο κωμωδία θα μπορούσε να κάνει.. – Γι’αυτό και μελετούσε ηθοποιούς όπως ο Μαξ Λεντέρ που ήταν – όπως έχουμε γράψει – η πρώτη κωμική κινηματογραφική βεντέτα της ιστορίας. Μελέτησε λοιπόν και έμαθε πολλά παρατηρώντας τον Λεντέρ και ίσως και άλλους ηθοποιούς. Και ξεκίνησε να σκηνοθετεί. Αρχικά, το αποτέλεσμα της δουλειάς του.. ήταν απογοητευτικό! Και όταν έφτασε στο Hollywood, ακολουθώντας τα βήματα του Γκρίφιθ και έχοντας ίσως ένα ένστικτο ότι θα πετύχει, ξεκίνησε και πάλι να επιχειρεί να δημιουργήσει κωμικά έργα αξίας.

Έτσι, το 1912, γυρίζει την πρώτη του κωμωδία και μάλιστα τυχαία! Πως; Ήταν στους δρόμους του Λος Άντζελες με το συνεργείο του και τη μούσα του, την ηθοποιό Νόρμαντ. Και ξαφνικά ακούστηκε και φάνηκε μια παρέλαση κάποιων αξιοσέβαστων κυρίων, μιας ομάδας μασόνων.  Ο Σένετ δεν έχασε ούτε λεπτό. Έδωσε εντολή στο συνεργείο να ετοιμαστεί και στη Νόρμαντ έδωσε μια κούκλα μωρού και ένα σάλι. Και της είπε: Είσαι μια φτωχή, εγκαταλελειμμένη εργάτρια που ψάχνει να βρει τον πατέρα του παιδιού της ανάμεσα σε αυτούς τους κυρίους! Έτσι και έγινε, η Νόρμαντ άρχισε να δείχνει το παιδί, οι Μασόνοι προσπαθούσαν να την αποφύγουν και γρήγορα, η επέμβαση των αστυφυλάκων που προσπαθούσαν να απομονώσουν την Νόρμαντ, διέλυσε την παρέλαση! Και όλο αυτό το τρελό περιστατικό, το αυτοσχεδιαστικό, το αυθόρμητο, τραβήχτηκε από το συνεργείο! Ο Σένετ έγραφε αργότερα: “Οι μασόνοι ήταν καλοί! Αλλά οι αστυφύλακες ήταν καλύτεροι!”

χοντρος
Ο Xοντρός και Ο Λιγνός – ενα απο τα ποιό κωμικά κινηματογραφικά Δυδιμα στην Ιστορία. Η Καριέρα τους απογειώθηκε απο το 1920 ως τα μέσα του 1940.

Η κωμική φόρμα, άρχισε να αναπτύσσεται! Στην ταινία υπήρχαν όλα τα στοιχεία που αποδείκνυαν μια τέτοια ανάπτυξη! Η Προσβολή της αξιοπρέπειας, η γελοιοποίηση του στόμφου και της στολής αλλά και η τρελή καταδίωξη (Κυνηγητό ή ράλι…) με την οποία τελείωναν όλες οι ταινίες του Σένετ. Αλλά και οι ήρωες των ταινιών.. εκροσωπούσαν πολύ σημαντικούς τύπους: Γκαφαδόροι αστυφύλακες, άνθρωποι του υποκόσμου με πονηρές και ύποπτες φάτσες, αξιοσέβαστοι κύριοι, σέξι λουόμενες και τόσοι άλλοι! Και ταυτόχρονα χρησιμοποίησε και κάθε είδους μεταφορικά μέσα, όπως τρένα, σακαράκες, κάρα, νεκροφόρες που τις έσερναν αφηνιασμένα άλογα, ακόμα και ιπτάμενες μηχανές! Ο Σένετ έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιεί ακόμα και επαγγελματίες γκάγκμεν για να γυρίσει σκηνές και πλάνα που δεν μπορούσαν να πετύχουν οι απλοί ηθοποιοί.. αλλά μόνο ειδικοί – και υπεράνθρωποι – κασκαντέρ! Αλλά και οι συμβατικοί ηθοποιοί.. είχαν πολύ γούστο: Φοβιτσιάρηδες αστυφύλακες σκαρφάλωναν ο ένας πάνω στον άλλο, στη θέα ενός ποντικιού!  Αλλά και κλωτσιές σε πισινούς, τούρτες που ρίχνονταν πάνω σε αξιοσέβαστα πρόσωπα, εκρήξεις δυναμίτιδας που κουρέλιαζαν ρούχα και τόσες άλλες ιδέες.. ήταν στην ημερήσια διάταξη των γυρισμάτων του! Αλλά, έκανε και κάτι ακόμα πιο προχωρημένο.. και αρκετά περίεργο.. που δείχνει ότι ο Σένετ δεν έπαιζε! Αντιμετώπιζε εντελώς επαγγελματικά την τάση του για δημιουργία!

Πραγματοποιούσε, λοιπόν, “διασκέψεις” με ανθρώπους που δεν είχαν δυστυχώς σώας τας φρένας! Αυτός και η ομάδα του, άκουγαν τους διάφορους που έλεγαν τα διάφορα παράδοξα και μετά τα μετέφεραν σε νέες παλαβές κωμωδίες! Τέλος, είχε και ένα άλλο χαρακτηριστικό: Ανακάλυπτε νέα κωμικά ταλέντα και τα αναδείκνυε! Ανακαλύψεις του μεταξύ άλλων; Το ζευγάρι “Χονδρός – Λιγνός” και… ο θρυλικός, ο ανεπανάληπτος Τσάρλι Τσάπλιν!

Βασισμένο πάνω στην Ιστορία του Κινηματογράφου (Στάθης Βαλούκος) και στο βιβλίο “1001 ταινίες που πρέπει να δείτε” του Steven Jay Schneider.

[Total: 0   Average: 0/5]