Περί Μπίρας…

Κι όμως, το κρασί δεν είναι το αρχαιότερο ποτό. Η μπίρα έχει παλιά ιστορία και αποτελούσε σε πολλούς πολιτισμούς, σημαντικό στοιχείο της κοινωνικής, οικονομικής και θρησκευτικής ζωής.

Είμαστε γύρω στο 10.000 π.Χ., τότε που οι νεολιθικοί πρόγονοι με το νομαδικό και τροφοσυλλεκτικό ακόμα βίο, άρχισαν να εκτρέφουν ζώα και να καλλιεργούν τη γη. Τότε είναι που θα ανακαλύψουν ότι από τους κόκκους δημητριακών μπορούν να φτιάξουν ένα ευχάριστο ρόφημα που τους ζαλίζει ελαφρά και από την άλλη τους ξεδιψά.

Οι περισσότερες ενδείξεις για παραγωγή μπίρας έρχονται από την Μεσοποταμία, γύρω στο 6.000 π.Χ., αν και αρκετοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ήδη από την παλαιολιθική εποχή ο άνθρωπος είχε ανακαλύψει τα αλκοολούχα ροφήματα που προέκυπταν από τη ζύμωση των δημητριακών ή των χυμών των φρούτων, από τις ζύμες..

Το κριθάρι γίνεται το κύριο συστατικό του ροφήματος γύρω στο 3.500 π.Χ., ενώ ως πρώτη καταγεγραμμένη συνταγή, θεωρείται ο ύμνος των Σουμερίων προς τη θεά Νιννκάσι, ο οποίος βρέθηκε σκαλισμένος σε πήλινη πλάκα του 1800.

Η πρώτη μπίρα γίνεται τόσο δημοφιλής στην κοιλάδα μεταξύ Τίγρη και Ευφράτη, ώστε οι Σουμέριοι τη χρησιμοποιούν ως νόμισμα και οι Βαβυλώνιοι φτιάχνουν νόμους για να προστατέψουν τις μεθόδους παρασκευής της. Την πίνουν με καλάμια μέσα σε τεράστια δοχεία λόγω του αφρού που δημιουργείται, ενώ είναι αφιλτράριστη, κι έτσι θέλουν να αποφύγουν τα υπολείμματα της μαγιάς και τις φλούδες των δημητριακών.

Γύρω στο 3.000 π.Χ., Σουμέριοι και Βαβυλώνιοι τη γνωρίζουν στους Αιγύπτιους γείτονες, οι οποίοι ενθουσιάζονται. Αρχίζουν να τη χρησιμοποιούν σε ιεροτελεστίες, σε εμπορικές συναλλαγές, συναλλαγές ως νόμισμα, σε φαρμακευτικές συναλλαγές (καταγράφονται τουλάχιστον εκατό τέτοιες). Την έπινα όλοι δε, άνδρες και γυναίκες κάθε κοινωνικής τάξης, ενώ υπήρξαν τουλάχιστον δεκαεπτά ποικιλίες της. Σήμερα, υπάρχουν άλλες εκατό.

Τα χρόνια πέρασαν, η Ευρώπη έμαθε κι αυτή να φτιάχνει μπίρα, όμως οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι τη θεωρούσαν ποτό των Βαρβάρων και απολίτιστων.

Ο Κολόμβος ανακάλυψε ότι οι Ινδιάνοι ήξεραν να φτιάχνουν μπίρα από καλαμπόκι.

Στους νεολιθικούς πολιτισμούς, μπίρα και ψωμί αποτελούσαν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, ο χυλός των δημητριακών γινόταν μπίρα όταν οι ζύμες μετέτρεπαν τα σάκχαρα σε αλκοόλ, ενώ όταν ψηνόταν στον ήλιο ή σε πυρωμένες πέτρες γινόταν ψωμί. Καθώς οι πρώτες μπίρες είχαν λίγο αλκοόλ και πλήθος θρεπτικών συστατικών, θεωρούνταν τροφή, κι έτσι, όπως και στο ψωμί, η παρασκευή τους αποτελούσε μέρος των γυναικείων οικιακών καθηκόντων, σε αντίθεση με την παρασκευή κρασιού που θεωρείτο πιο σύνθετη και “αντρική” δραστηριότητα.

Η μπίρα ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στην Αίγυπτο και την απολάμβαναν όχι μόνο οι ενήλικες, αλλά και τα μικρά παιδιά, διότι θεωρούσαν πως είχε θεραπευτικές ιδιότητες.

Σουμέριες και Βαβυλώνιες περνούσαν τις ώρες τους ανακατεύοντας καζάνια με κριθάρι που άφριζε, ενώ οι Βίκινγκς επέτρεπαν μόνο σε γυναίκες να την παρασκευάζουν – οι οποίες λέγεται ότι ήταν γερά ποτήρια.

Τον Μεσαίωνα η παραγωγή μπύρας μεταφέρεται στα μοναστήρια, όπου την πίνουν οι ίδιοι οι μοναχοί ή την προσφέρουν στους επισκέπτες τους. Εκτός από τροφή, το ποτό προσφέρει και μια εξαιρετική εναλλακτική στο γεμάτο παθογόνους μικροοργανισμούς νερό της εποχής.

Σιγά, σιγά αρχίζει να χρησιμοποιείται η Βύνη, η οποία λειτουργεί ως φυσικό συντηρητικό και επιτρέπει τη μεταφορά της μπίρας. Ως τότε έπρεπε να πίνεται άμεσα, ενώ όση περίσσευε την πουλούσαν.

Λίγο αργότερα εμφανίζονται οι πρώτες επαγγελματικές ζυθοποιίες και τα πρώτα σωματεία. Οι γυναίκες μένουν έξω και από τα δύο, όμως δεν παύουν να τις παρασκευάζουν στο σπίτι.

Κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι οι εικόνες των μαγισσών του Μεσαίωνα παραπέμπουν σε αυτές: καζάνια που αφρίζουν, σκουπόξυλα που εξέχουν, μυτερά καπέλα…

Τον 18ο και ιδίως τον 19ο αιώνα ο κόσμος της μπίρας αλλάζει πολύ. Οι νέες γνώσεις γύρω από τη συμπεριφορά της μαγιάς οδηγούν σε πιο ελεγχόμενες μεθόδους παραγωγής, ανακαλύπτεται η παστερίωση, ενώ ταυτόχρονα εμφανίζονται τα ψυγεία, τα γυάλινα μπουκάλια και αργότερα, τον 20ο αιώνα πια – οι μεταλλικές συσκευές.

Η δεύτερη μεγάλη τομή στις μεθόδους παραγωγής, μετά την προσθήκη βύνης, αφορά στη ζύμωση και το ότι αυτή γίνεται με τη μαγιά στον πάτο του βαρελιού και όχι στην επιφάνεια, όπως οι παλιότερες ales.

Οι πρώτες lager γεννιούνται, η μπίρα παίρνει τη σημερινή της μορφή και τυποποιούνται πλέον τα αμέτρητα είδη της. Η Κλεοπάτρα, θέλοντας να χρηματοδοτήσει τις εκστρατείες της, επέβαλε τον πρώτο στην ιστορία φόρο στην μπίρα, με την δικαιολογία ότι ήθελε να αποτρέψει τους Αρχαίους Αιγύπτιους από το να μεθάνε.

Όμως η μπίρα είναι ακόμη πιο συναρπαστική από ότι μπορεί να συμπυκνωθεί μέσα σε λίγες γραμμές ενός κειμένου…

Πηγή: www.tovima.gr, vimagourmet

[Total: 0    Average: 0/5]