Μαρία Γαρζώνη-Μαυρικίου: Ποτάμια

Οι ήρωες ακολουθούν τη ροή των ποταμών ή αντιστέκονται στη μοίρα που ορίζουν οι κοίτες τους. Άλλοτε αφήνονται στα μάγια των υδάτων τους ή, αν χρειαστεί, τα ξορκίζουν, για να επιβιώσουν. Κι άλλοτε πάλι, αντλώντας δύναμη από την αρχέγονη εξουσία τους, γεννούν τη ζωή πάνω στα νερά τους ή και επικοινωνούν με την πέρα όχθη από την ακροποταμιά της εδώ ύπαρξης.

Έξι ποτάμια, ιδιαίτερα γνώριμα στην πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα, Μαρία Γαρζώνη-Μαυρικίου, ετών 94, που έζησε κοντά τους, διασταυρώνονται με ημέρες του 20ού αιώνα: από την Αίγυπτο της υπαίθρου κατά τη δεκαετία του ’40, την ελληνική επαρχία του ’50, το Πακιστάν του ’60, τον παρισινό Μάη του ’68, μια Ρώμη ακόμα νεορεαλιστική το ’70 κι έναν μακροχρόνιο πόλεμο στη Μέση Ανατολή το ’80. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).

Εξι ποτάμια. Εξι πόλεις. Εξι χώρες. Εξι τόποι. Εξι πολιτισμοί. Ξεκινώντας από τον Νείλο, «Το αρχέγονο ποτάμι», συνεχίζει στον Πηνειό, «Το οργισμένο ποτάμι», περνάει από τον Ινδό, «Το ποτάμι της φυγής», και ύστερα στον Τίβερη, «Το απατηλό ποτάμι», στον Τίγρη, «Το προφητικό ποτάμι», για να καταλήξει στον Σηκουάνα, «Το μαγεμένο ποτάμι».

Κι όλα μαζί, αυτά τα έξι διηγήματα, γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, συμπίπτουν στη δύναμη της ζωής και της θέλησης του ανθρώπου, όσα δύσκολα κι αν έχει να αντιμετωπίσει. Και η συγγραφέας με τη σειρά της μεταφέρει στον αναγνώστη την εμπειρίας της, με μιαν αμεσότητα και μιαν απλότητα που φαίνεται να πηγάζει  από τη δική της αισιοδοξία. Από την αισιοδοξία που νιώθουν οι πολυταξιδεμένοι της ζωής βαθιά μέσα στην ψυχή τους.

Η Μαρία Γαρζώνη γεννήθηκε στην Αίγυπτο και έζησε εκεί ως το 1957. Με αποσκευές τη γλωσσομάθειά της (μιλάει πέντε γλώσσες) και μια έμφυτη περιέργεια για καθετί γύρω της, εργάστηκε στα γραφεία της Εταιρείας της Διώρυγας στο Πορτ Σάιντ, παντρεύτηκε τον Γιάννη Μαυρίκιο, πολιτικό μηχανικό, και έκανε δύο γιους, τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μαυρίκιο και τον Πέτρο. Μετά τον πόλεμο άφησε για πάντα πίσω της τη γενέτειρά της, ήρθε ως το 1963 στην Ελλάδα και στη συνέχεια ακολούθησε τον άντρα της στο Πακιστάν – όπου εκείνος επιτηρούσε έργα στη Λαχώρη. Το 1965 διέφυγε από το μέτωπο του ινδοπακιστανικού πολέμου και πέρασε στο Αφγανιστάν, για να εγκατασταθεί τελικά στη Λιβύη. Η δικτατορία των συνταγματαρχών θα τη βρει στο Παρίσι και εκεί θα ζήσει μαζί με την οικογένειά της την εξέγερση του Μάη του ’68… Θα επιστρέψει στην Αθήνα το 1984. Σήμερα ζει στα Εξάρχεια, μαζί με τον γιο της, τον Δημήτρη.

Εκδόσεις Κέδρος

Σελίδες: 194

[Total: 0    Average: 0/5]