Μίκης Θεοδωράκης – Βιογραφία (Μέρος Α’)

Η βιογραφία του Μίκη Θεοδωράκη είναι πολύ ενδιαφέρουσα, όχι μόνο γιατί ακολουθούμε την πορεία αυτού του σπουδαίου συνθέτη, αλλά και γιατί μαζί με αυτή την πολυσυζητημένη προσωπικότητα, διατρέχουμε την πολυτάραχη ιστορία της Ελλάδας από το 1925 μέχρι σήμερα…

Του Αντρέα Καρακούση

Χίος 1925…

Ο Μίκης Θεοδωράκης – το πρόσωπο που πολύ αργότερα θα εξελισσόταν στον κατά τη γνώμη μας Εθνικό Συνθέτη της Ελλάδας – γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου του 1925 στη Χίο. Όμως… γιατί στη Χίο; … Ο πατέρας του, ο Γιώργος θεοδωράκης, υπήρξε ανώτατος κρατικός υπάλληλος που κατά καιρούς έπαιρνε μεταθέσεις σε διάφορα μέρη λόγω των συχνών πολιτικών αλλαγών…

Η Κρήτη…

Στη Σμύρνη θα γνωρίσει την Ασπασία Πουλάκη και την εποχή της καταστροφής της Σμύρνης θα μεταβούν στη Χίο. Εκεί θα γεννηθεί ο Μιχαήλ Θεοδωράκης… ο Μίκης δηλαδή. Ο οποίος όμως είχε κριτική καταγωγή και προερχόταν από πολύ σημαντικούς μουσικούς προγόνους στο νησί. Ένας παππούς του είχε γράψει το πασίγνωστο τραγούδι «Πότε θα κάνει ξαστεριά»… – Να λοιπόν… τι κυκλοφορούσε στο αίμα του Μίκη Θεοδωράκη…

1928 – Ο Μίκης Θεοδωράκης με τον πατέρα του.

Μυτιλήνη…

Λίγο μετά τη γέννηση του Μίκη, ο πατέρας του θα μετατεθεί εκ νέου και η οικογένεια θα βρεθεί στην παραδεισένια Μυτιλήνη κατοικώντας σε μια βίλα της εποχής. Εκεί ο μικρός θα περάσει ένα από τα ωραιότερα διαστήματα της ζωής του. Ένα από τα πιο ξέγνοιαστα και πιο ήσυχα…

Η Θάλασσα της Μυτιλήνης κατακτά την καρδιά του Θεοδωράκη…

Εκεί, θα αντικρίζει κάθε μέρα το ιδιαίτερο και εντυπωσιακό μπλε χρώμα της θάλασσας του βορείου Αιγαίου, θα ζήσει την απόλυτη ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας και θα γνωρίσει μάλιστα και τον ζωγράφο Θεόφιλο.
Λίγο πιο πριν, στη Χίο, ο Γεώργιος Παπανδρέου – που ήταν τότε διοικητής Νήσων – θα έχει επαφή με τον Διευθυντή Νομαρχίας του Διοικητηρίου Γεώργιο Θεοδωράκη… και θα κρατά πολλές φορές στα γόνατά του τον μικρό… – Με τον Γ. Παπανδρέου μάλιστα θα αναπτύξει μια πολύ καλή σχέση αργότερα τη δεκαετία του εξήντα που θα γίνει βουλευτής…

Το πρώτο φυτίλι…

Γυρίζοντας και πάλι όμως στη Μυτιλήνη… δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε μια εξέλιξη που ήταν πραγματικά ένα ορόσημο για το μέλλον του μεγάλου πνεύματος της μουσικής… – Ο αδελφός της μητέρας του και πρόξενος στην Αλεξάνδρεια, έφερε ως δώρο ένα γραμμόφωνο στην οικογένεια…

Όταν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα, τα γραμμόφωνα ήταν πολύ λίγα! Και αυτό ήταν! Το ενδιαφέρον αυτό και άγνωστο εν πολλοίς αντικείμενο, έγινε η καθημερινή ασχολία του παιδιού! Χειριζόταν το γραμμόφωνο και φρόντιζε για τη μουσική διασκέδαση της οικογένειας…

Τα πρώτα ακούσματα…

Έτσι μάλιστα ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με ελληνικά τραγούδια, με άριες από όπερες, με μουσική τζαζ και με αμερικανικούς χορούς. Οι μοντέρνοι χοροί έκαναν θραύση και η οικογένεια μα και διάφοροι φίλοι διασκέδαζαν περίφημα μη παραλείποντας να το ρίξουν και στο τραγούδι. Ο πατέρας του μάλιστα χόρευε βαλς με τη μητέρα του Μίκη. Και το σημαντικό είναι ότι το παιδί είχε τη δυνατότητα να μεγαλώσει με δυο γονείς που ήταν μέχρι τα γεράματα πολύ δεμένοι. Με μια οικογένεια πολύ δεμένη…
Τραγούδια της εποχή που τον συνεπήραν; Πάμπολλα και μεγάλες επιτυχίες! «Αλό, αλό παρακαλώ, μίστερ πέστε μου ποιος είστε», «Η μπαρμπουνάρα» και το αλησμόνητο «Το γελεκάκι που φορείς».

Ξέγνοιαστος μέσα στην ομορφιά του Αιγαίου…

Αλλά δεν ήταν μόνο η μουσική που ομόρφαινε τότε τη ζωή της οικογένειας. Την εποχή εκείνη υπήρχε η συνήθεια να κοιμούνται οι άνθρωποι στρωματσάδα. Η μητέρα του Μίκη είχε γεννηθεί στη Μ. Ασία και εκεί αυτό ήταν μια συνήθεια. Στη Μυτιλήνη, η διαδικασία αυτή ήταν μια αγαπημένη στιγμή της μέρας που απολάμβανε όλη η οικογένεια αλλά και πολλοί φίλοι…

Υψώνοντας το βλέμμα στον ουρανό…

Πέρα από αυτό, η σχέση με τη θάλασσα ήταν απόλυτη! Οι εκδρομές συχνότατες, οι γεύσεις καταπληκτικές! Και το βράδυ, ο πατέρας του Μίκη του έδειχνε στον ουρανό τα αστέρια! Πράγμα που τον επηρέασε πάρα πολύ ψυχικά και τον έκανε μετέπειτα να διαμορφώσει τη θεωρία του για το Νόμο της Συμπαντικής Αρμονίας…

Η πρώτη αίσθηση της βίας

Δεν έλειψαν όμως και τα περίεργα και ασυνήθιστα περιστατικά όπως αυτό της απόπειρας απαγωγής του από κάποιους ληστές του νησιού. Σε μια εκδρομή της οικογένειας προσπάθησαν να τον απαγάγουν! Λίγο πριν, μια θεία του πρόλαβε να κρύψει το μικρό αγόρι στα φουστάνια της…

Εντωμεταξύ, ο οδηγός του αμαξιού αποφάσισε να βάλει μπροστά για να γλιτώσουν όλοι! Αργότερα, οι ληστές συνελήφθησαν, δικάστηκαν και η εξουσία του καιρού εκείνου μάλιστα φαίνεται πως τους ξυλοφόρτωσε άγρια για την πράξη τους, πράγμα που άφησε ένα τραύμα στον μικρό και τον έκανε να αγανακτήσει με την πρακτική αυτή!

Καλό ταξίδι παππού…

Τέλος, ένα ακόμα περιστατικό συνέβη, αλλά αυτή τη φορά ήταν κάτι τραγικό… Το μικρό παιδί, νόμιζε ότι μπορεί να πετάξει. Έτσι, μια μέρα πήδηξε από τον τοίχο που χώριζε το κτήμα από το δρόμο!

Τότε όμως πήδηξε και ο παππούς του – ο πατέρας της μητέρας του – για να τον σώσει και τότε έπεσε και εκείνος στο δρόμο! Αυτό ήταν! Σπάσανε κάποια κόκαλα του παππού, αλλά ο γέροντας έσβησε λίγο λίγο καθώς οι τύψεις του που δεν φύλαξε καλά το μικρό παιδί.. τον έκαναν να μην θέλει να φάει. Ο παππούς έφυγε…

Παρά το τραγικό ωστόσο περιστατικό… η εποχή αυτή της Μυτιλήνης άφησε στον Συνθέτη μια γεύση πανέμορφη! Είναι άλλωστε γνωστή η φράση «Η πατρίδα του ανθρώπου είναι τα παιδικά του χρόνια, η παιδική του ηλικία».

Επόμενος σταθμός η αρχοντική Σύρος…

Επόμενος σταθμός – πάλι λόγω μετάθεσης – η κυκλαδίτικη Σύρος… – Τώρα, ο Μ. Θεοδωράκης είναι πέντε χρονών και η οικογένεια βρίσκεται εκεί λόγω κάποιας πολιτικής αλλαγής. Ο Γεώργιος θεοδωράκης ήταν βενιζελικός και έτσι ήταν δεδομένο ότι θα βιώνει κατά περιόδους αυτούς τους «επαγγελματικούς ξεριζωμούς».

Το χειρότερο όμως ήταν ότι ανά περιοχή, μεταβαλλόταν και ο μισθός του… πράγμα που σήμαινε πως υπήρχαν περίοδοι κατά τις οποίες η οικογένεια δεν μπορούσε να ζήσει με κάποια σχετική άνεση. Η άνεση ερχόταν μόνο όταν οι βενιζελικοί επέστρεφαν στην εξουσία και η μετάθεση ήταν προς κάποιο καλό μέρος.

Τα χρώματα της κυκλαδίτικης αρχόντισσας θα μαγέψουν το παιδί, θα του εξάψουν τη φαντασία. Μα η Σύρος θα είναι μια παρένθεση στις μετακινήσεις της οικογένειας.

Με τους γονείς του στην Ακρόπολη

Πρώτη φορά στην Αθήνα…

Ακολουθεί μια μικρή έλευση της οικογένειας στην Αθήνα όπου ο Μ. Θεοδωράκης έμεινε στη Μιχαήλ Βόδα. Η πρωτεύουσα τον εντυπωσίασε τρομερά! Ήταν η πρώτη φορά που είδε τόσα πολλά αυτοκίνητα, αλλά και κόσμο της αστικής κοινωνίας ντυμένο με πολυτελή ρούχα.

Ο Μίκης, παρά την επιρροή της μουσικής, είναι ακόμα ένα απλό καθημερινό παιδί που το ενδιαφέρει το τρέξιμο και το παιχνίδι. Σε βαθμό που μια μέρα σταματά την κυκλοφορία στην οδό Σταδίου προκειμένου να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει ένα ποδήλατο.

Όμως η οικονομική στενότητα δεν το επέτρεπε! Παρόλ’ αυτά, η οικογένεια περνούσε πολύ καλύτερα από την πλειοψηφία των τότε Ελλήνων. Τα περισσότερα παιδιά άλλωστε εκείνης της εποχής, δεν είχαν ούτε παπούτσια να φορέσουν.

Στην ίδια παραμονή στην Αθήνα, ο Γ. Θεοδωράκης – αν και δεν είχε ποτέ ζητήσει διαμεσολαβήσεις κάποιου παράγοντα – φαίνεται πως ίσως να επισκέφτηκε τον Δημήτρη Λαμπράκη – τον ιδρυτή δηλαδή του Ελεύθερου Βήματος – ώστε να πετύχει να τον προσέξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος! Η οικογένεια Θεοδωράκη μάλιστα είχε μία εξ αγχιστείας συγγένεια με τον Βενιζέλο.

Στο δρόμο για το βορρά…

Το σημαντικό όμως ήταν ότι οι επαφές του Γ. Θεοδωράκη βοήθησαν πολύ και έτσι ο πολύπαθος κρατικός υπάλληλος έγινε αναπληρωτής διοικητής Ηπείρου. Η Οικογένεια βρέθηκε από τη μια μέρα στην άλλη στα Γιάννενα απολαμβάνοντας την καλύτερη μετάθεση που πήρε ποτέ ο Γεώργιος Θεοδωράκης!
Ο Μίκης τώρα είναι έξι χρονών και θα μείνει στο μέρος αυτό για ένα χρόνο. Θα του μείνουν μάλιστα οι καλύτερες αναμνήσεις από τα Γιάννενα! Θα του μείνει αξέχαστη η λίμνη των Ιωαννίνων και τότε είναι που θα κάνει και μια πρώτη γνωριμία με τη βυζαντινή μουσική, στο πλαίσιο του κατηχητικού….

Αντιμέτωπος με την απόλυτη φύση…

Τα παιδιά στα Γιάννενα ήταν ξυπόλητα. Έβγαζε τότε και ο Μ. Θεοδωράκης τα παπούτσια του και ξεκινούσε το παιχνίδι με τα άλλα αγόρια. Όμως και οι εκδρομές στα γύρω μέρη ήταν κάτι πολύ όμορφο καθώς η οργιαστική και υποβλητική φύση εξουσίαζε έντονα την καρδιά του μικρού… – Τα λουλούδια, τα πουλιά, τα βουνά… όλα ήταν ένα πανέμορφο μυστήριο για τον μελλοντικό μεγαλοφυή συνθέτη.
Πέρα όμως από τη ζωή στο ύπαιθρο… η ζωή κυλούσε πολύ όμορφα και στο σπίτι! Ο Μίκης συνέχιζε να ασχολείται συστηματικά με το γραμμόφωνο. Όλη η αστική κοινωνία των Ιωαννίνων… διασκέδαζε με τις μουσικές επιλογές του μικρού παιδιού…

Η «γνωριμία» του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο…

Το κορυφαίο όμως γεγονός εκείνης της εποχής ήταν η περίεργη «γνωριμία» του με τον Βενιζέλο. Κάποια στιγμή ο Βενιζέλος επισκέφτηκε τα Γιάννενα και το σπίτι της οικογένειας. Το κλίμα φυσικά ήταν εξαιρετικά επίσημο! Όταν το παιδί πήγε να πάρει τη θέση του στο τραπέζι για να συνφάγει με τον Πρωθυπουργό, δέχτηκε τη διαταγή από τον πατέρα του να πάει στην κουζίνα με τις υπηρέτριες.
Τότε, ο Μ. Θεοδωράκης αρνήθηκε να υπακούσει και μάλιστα άρχισε να φωνάζει! Ο Βενιζέλος μάλιστα παρενέβη για να τον υπερασπίσει και μάλιστα τον πήρε και πάνω του για να τον ηρεμήσει. Η κατάληξη; Απρόσμενη και ανατρεπτική! Ο Συνθέτης – που ήθελε δικαίωση από τον πατέρα του και όχι από τον Πρωθυπουργό της χώρας – κατούρησε τον μεγάλο ηγέτη! Την επόμενη μέρα όμως δεν προλάβαινε να μετρήσει τις ξυλιές που δέχτηκε από τον πατέρα του…

Γεώργιος Θεοδωράκης…

Αυτό ωστόσο που πρέπει να ειπωθεί για τον πατέρα του Μ. Θεοδωράκη είναι ότι ο έντιμος αυτός Κρητικός συνέβαλλε πάρα πολύ στις υποδομές των χωριών του νομού Ηπείρου! Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι το κράτος δεν είχε χρήματα, συγκέντρωνε τους πολίτες, τους πληροφορούσε ότι το Κράτος θα βάλει τα χρήματα, τα υλικά, τους μηχανικούς και τους ζητούσε να προσφέρουν εθελοντική εργασία. Έτσι ακριβώς έγιναν πολλοί δρόμοι μα και άλλα έργα… – Έτσι μάλιστα μπόρεσε και ο Μ. Θεοδωράκης να επισκεφτεί τα μέρη εκείνα και να ταυτιστεί με τη επιβλητική φύση της περιοχής.

Οι πρώιμες μουσικές εντυπώσεις…

Ωστόσο, παρατηρεί κανείς ως εδώ ότι οι μουσικοί ήχοι δεν είχαν ακόμα βαθιά και καταλυτικά αγγίξει τον μεγάλο μας Συνθέτη. Προς το παρόν – πέρα από τα τραγούδια του γραμμοφώνου – τα μόνα ακούσματα ήταν τα βυζαντινά, οι εκκλησιαστικοί δηλαδή ύμνοι.

Μαθαίνοντας τη Ρωμιοσύνη… μέσα από τους ήχους…

Οι φωνές της βυζαντινής χορωδίας και των ψαλτών… τον είχαν πάρα πολύ επηρεάσει εκείνη την εποχή. Σε βαθμό που αργότερα στην Κεφαλονιά μπήκε και ο ίδιος σε βυζαντινή χορωδία κρατώντας το ίσο… – Άλλωστε, οι γιορτές της χριστιανοσύνης… επηρέαζαν τότε πολύ τον κόσμο και η επιρροή της μουσικής αυτής και του λόγου βέβαια ήταν πολύ μεγάλη.
Μα – όπως και στη Μυτιλήνη – ποτέ δεν έλειπαν και τα ακούσματα κοσμικής μουσικής. Τα λαϊκά, τα κανταδορίστικα, τα ελαφρά, ακόμα και κάποια σμυρναίικα ή ριζίτικα λόγω της καταγωγής της μητέρας και του πατέρα…

Πρωτοβιώνοντας τον πόνο της λαϊκής μουσικής…

Η φωνή της μητέρας του μάλιστα είχε πολύ πόνο μέσα της και αυτό πάντα τον συγκινούσε πολύ έντονα! Ακούγοντας φωνές τέτοιες… και τραγούδια λαϊκά ή σμυρναίικα, ερχόταν σε επαφή με μια μουσική στην οποία πολύ αργότερα – το 1960 – θα αφιερωνόταν…
Ακόμα όμως στα Γιάννενα ο Μ. Θεοδωράκης δεν είχε καθόλου σκεφτεί να γίνει μουσικός! Αυτό θα γινόταν αρκετά αργότερα στην Κεφαλονιά στα δέκα του χρόνια, το 1935. Εκεί, θα ακούσει ευρωπαϊκή μουσική, εντυπωσιακές μπάντες και θα δει μέχρι και μαέστρο να διευθύνει ένα τέτοιο σύνολο.

Κεφαλονιά…

Στην Κεφαλονιά βρέθηκε η οικογένεια όταν ο Βενιζέλος ηττήθηκε στις εκλογές από το Λαϊκό κόμμα. Η δυσμενής μετάθεση ήρθε άμεσα! Η νομαρχία ήταν φτωχή, αλλά η πόλη του Αργοστολίου πανέμορφη και δεν είχε καμία σχέση με τα υποανάπτυκτα Γιάννενα… – Τα σπίτια ήταν έξοχα, οι δρόμοι έλαμπαν και ο κόσμος εκεί είχε πολύ πιο ανοιχτούς ορίζοντες.

Ο πνευματικός Θεοδωράκης…

Πριν όμως ξαναμιλήσουμε για την επίδραση της μουσικής στη ζωή του Μ. Θεοδωράκη… θα πρέπει να αναφέρουμε ότι τεράστια ήταν η λατρεία του για το διάβασμα, μια συνήθεια που απέκτησε από τότε και την οποία συστηματοποίησε και λόγω της ύπαρξης της βιβλιοθήκης του πατέρα του.

Πατέρας και γιος περνούσαν πολλές ώρες διαβάζοντας! Εγκυκλοπαίδεια, Γκαίτε, Σολωμός, Παλαμάς, Σαίξπηρ, Ουγκό, αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, τραγωδίες και τόσα άλλα. Βιβλία που ξεκίνησε να διαβάζει στα δέκα αλλά τα οποία δεν άφησε ποτέ μετά…

Στην ομορφιά του Ιονίου…

Επιστρέφοντας, ωστόσο, στην Κεφαλονιά, θα ξαναπούμε ότι ο Μ. Θεοδωράκης γοητεύτηκε εξαιρετικά από το μέρος αυτό. Η οικογένεια έμενε σε ένα σπίτι στο Αργοστόλι. Εκεί ο μικρός έκανε πολλές παρέες και απέκτησε και πάθος για το ποδόσφαιρο. Την ίδια εποχή έγινε Ολυμπιακός κάτω από την επιρροή μερικών θρυλικών παικτών της εποχής.

Εν αρχή… η πατρίδα…

Εκεί, σε ένα από τα μπάνια τους, ο πατέρας διηγήθηκε στο γιο και τα κατορθώματά του στο Μπιζάνι (έξω από τα Γιάννενα) στο οποίο πολέμησε ως εθελοντής. Και οι ιστορίες αυτές, είναι βέβαιο ότι μεγάλωσαν την πατριωτική φλόγα του μεγάλου καλλιτέχνη! Πράγμα που αποδείχτηκε μερικά μόλις χρόνια μετά, με τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Αλλά ακόμα είμαστε στην Κεφαλονιά του 1935…

Οι μυρωδιές από τα φρούτα και τα διάφορα τρόφιμα των τοπικών καταστημάτων, οι βόλτες με τον πατέρα του, όλη η καθημερινή ζωή, ήταν μια ομορφιά για τον Μίκη Θεοδωράκη…

Η αρμονία… «ραγίζει» την καρδιά του…

Και ξαφνικά, μια μέρα όπως περνούσε από ένα δρόμο της πόλης, ακούει και βλέπει να παίζει μεγαλόπρεπα μια μπάντα με χάλκινα όργανα, τη Φιλαρμονική του Αργοστολίου. Αυτό ήταν! Η εντύπωση ήταν φοβερή, το συναίσθημα εκτυφλωτικό για την καρδιά του! Δεν μπορούσε να κουνηθεί! Μόνο έμεινε εκεί να κοιτάζει και κυρίως να ακούει με την κάρδια και όχι μόνο με τα αυτιά του.
Από τότε, όποτε θα άκουγε αυτή τη μπάντα θα σάστιζε, θα παρατούσε κάθε δραστηριότητα για να προσκυνήσει στο πρόσωπο αυτών των μουσικών την ιερότητα και την ομορφιά της Μουσικής.

Η πρώτη πραγματική μουσική εμπειρία…

Αργότερα, επιλέχτηκε από τον Δεσπότη της πόλης για να τραγουδήσει το «αι Γενεαί Πάσαι». Και αυτή ήταν η πρώτη του μουσική εμπειρία με την έννοια ότι συμμετείχε ως εκτελεστής. Μια εμπειρία που του έμεινε αξέχαστη…

Το μυστήριο του θανάτου…

Στο Αργοστόλι ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά στη ζωή του και με τον προβληματισμό γύρω από το θάνατο. Το νεκροταφείο ενώνεται με το Αργοστόλι μέσω μιας γέφυρας και οι άνθρωποι είναι πολύ κοντά στο θάνατο κάθε μέρα. Σταδιακά, είχε ακόμα και φαντασιώσεις καθώς πίστευε ότι οι νεκροί υπάρχουν!

Και είχε την αίσθηση ότι τους έβλεπε καθώς κυκλοφορούσαν ιστορίες που έλεγαν ότι οι νεκροί τα βράδια κάθονται στα παγκάκια και κουβεντιάζουν και ότι μπορούσες να του δεις αν επισκεπτόσουν την περιοχή… – Μια μέρα μάλιστα μπήκε στον πειρασμό να διαβεί τη γέφυρα… μα τελικά γύρισε πίσω…

Η πρώτη επιθυμία τιθάσευσης του ήχου…

Γυρίζοντας όμως και πάλι πίσω στα μουσικά θέματα… να μιλήσουμε για την πρώτη επιθυμία του Μ. Θεοδωράκη να μάθει μουσική. – Στην Κεφαλονιά εκδήλωσε την ισχυρή επιθυμία να πάρει ένα βιολί. Για την ακρίβεια, αυτή η επιθυμία έγινε ο απόλυτος σκοπός του… – Μόνο που δεν ήταν εφικτό οικονομικά! Εξηγείται όμως αυτή η τάση του για το συγκεκριμένο όργανο! Στην Κεφαλονιά είχε αποκλειστικά δυτικοευρωπαϊκά ακούσματα. Που σημαίνει ότι εξοικειωνόταν πια ακουστικά με τα ακόρντα, με την αρμονία.

Και με αυτές τις γραμμές για τις πρώτες επαφές του μεγάλου Συνθέτη με τη Τέχνη που μετέπειτα δόξασε… θα τελειώσουμε το πρώτο μας μέρος. Στο δεύτερο θα ξεκινήσουμε και πάλι με την Κεφαλονιά για να αποκαλύψουμε βήμα προς βήμα τα μονοπάτια από τα οποία πέρασε ο Μίκης Θεοδωράκης… – Εν αναμονή λοιπόν του δεύτερου μέρους αυτής της βιογραφίας…

[Total: 6    Average: 4.3/5]