Η Ιντερπόλ υπό τον έλεγχο των Ες-Ες

Η διεθνής αστυνομική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1923, η Ιντερπόλ, έπεσε στα χέρια των εθνικοσοσιαλιστών το 1940. Τότε ήταν που δημιουργήθηκαν “φάκελοι” οι οποίοι ανέφεραν το θρήσκευμα, ενώ κατέτασσαν τους τσιγγάνους και τους ομοφυλόφιλους στην ίδια κατηγορία με τους επικίνδυνους εγκληματίες.
Οι φάκελοι της Ιντερπόλ συνέβαλαν στη δρομολόγηση της “τελικής λύσεως”, δηλαδή της εξόντωσης των Εβραίων.

Η Ιντερπόλ, που είναι εγκατεστημένη από τον Μάιο του 1989 στη Λυών της Γαλλίας, είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κεντρικός οργανισμός αστυνομικών πληροφοριών στον κόσμο: δυο εκατομμύρια δελτία, στα οποία αναγράφονται μεταξύ άλλων και τα στοιχεία των 250.000 επικίνδυνων εγκληματιών του πλανήτη, ενώ οφείλει να προσαρμόζεται στις νέες μορφές εγκληματικότητας, όπως ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, εμπόριο λευκής σαρκός στην Άπω Ανατολή, παραχαράκτες, πορτοφολάδες, εκμετάλλευση παιδιών, κλεπταποδοχή έργων τέχνης, τρομοκρατία…

OIPC – Organisation International de la Police Criminelle. Διεθνής οργάνωση Εγκληματολογικής Αστυνομίας, αλλιώς Ιντερπόλ.

Αστυνομικοί όπως ο αστυνομικός διευθυντής Ιβάν Μπαρμπό και πρόεδρος της Ιντερπόλ ως τον Σεπτέμβριο του 1993, ο Αμερικανός Τζων Σίμπσον της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ ή ο Βρετανός Ραίυμοντ Κένταλ, γενικός γραμματέας, συνέβαλαν σημαντικά στην αποτελεσματικότητα της οργανώσεως στα πλαίσια του αυστηρού σεβασμού των ατομικών ελευθεριών.
Ωστόσο, οι προκάτοχοι αυτών των ανεπίληπτων αστυνομικών θα μπορούσαν να κατέχουν “διακεκριμένη” θέση στους φακέλους των αρχείων της οργάνωσης.

Η λέξη Ιντερπόλ προκαλεί ανησυχία. Διότι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως ένα τυραννικό καθεστώς θα μπορούσε χρησιμοποιήσει μια αστυνομική μηχανή αυτού του διαμετρήματος.
Αυτό ακριβώς συνέβη στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στις 20 Ιουνίου 1940, νέος προϊστάμενος της Ιντερπόλ έγινε ένας άντρας τριάντα τεσσάρων χρόνων που φορούσε μια μαύρη στολή με το έμβλημα των Ες Ες. Ήταν ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, ο “αρχάγγελος του κακού”. Ένας άντρας από τους ισχυρότερους του Γ’ Ράιχ και δελφίνος του Αδόλφου Χίτλερ. Ήταν ο ανώτατος αρχηγός της υπηρεσίας ασφαλείας των Ες Ες, της RSHA (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών). Ο Χάιντριχ είχε πλήρη εξουσία στη Γκεστάπο και στην Υπηρεσία Πληροφοριών (SD), που τροφοδοτούσαν τα στρατόπεδα του θανάτου. Εξουσίαζε ως απόλυτος άρχων τα κομάντος εξοντώσεων στην Πολωνία και στη Ρωσία.

Ράινχαρντ Χάιντριχ, ο “αρχάγγελος του κακού”

Μαζί με τον Χίτλερ, του οποίου ήταν ο κυριότερος συνεργάτης, υπήρξε από τους πρωτεργάτες της “τελικής λύσεως”, δηλαδή της εξοντώσεως των Εβραίων. Εξαιρετικά ευφυής, διακατεχόμενος από την έμμεση ιδέα των πληροφοριών, οργάνωσε στους κόλπους της Γκεστάπο καταπληκτικές υπηρεσίες συγκεντρώσεως ντοκουμέντων και αρχείων εναντίον των εχθρών του Ράιχ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ενδιαφέρθηκε αμέσως για τους φακέλους της Ιντερπόλ.

Την εποχή που ο Χάιντριχ έγινε πρόεδρος της, κανένας δεν αγνοούσε τις επιτακτικές προθέσεις του Χίτλερ. Πως ένα τόσο αμφισβητούμενο άτομο μπόρεσε να συγκεντρώσει τις ιδιότητες του στρατηγού των Ες Ες και συγχρόνως του γενικού προϊσταμένου της CIPC (Διεθνούς Επιτροπής της Αστυνομίας για τη δίωξη του εγκλήματος); Για αυτό, πρέπει να ανατρέξουμε στην ίδρυση της Ιντερπόλ.

Εγκλήματα του Κοινού Ποινικού Δικαίου

Βρισκόμαστε στο 1914. Ο Αλβέρτο Α’ του Μονακό οργάνωσε στο πριγκιπάτο του το πρώτο διεθνές συνέδριο της Δικαστικής Αστυνομίας. Μια συνάθροιση στην οποία συμμετείχαν 118 αντιπρόσωποι είκοσι τεσσάρων χωρών.
Δικαστές, δικηγόροι, αστυνομικοί, καθηγητές του Ποινικού Δικαίου έριξαν την ιδέα της δημιουργίας ενός μεγάλου διεθνούς συγκεντρωτικού αρχείου και της εφαρμογής μιας διαδικασίας ταχείας εκδόσεως των εγκληματιών.
Οι βάσεις μιας μελλοντικής οργανώσεως είχαν τεθεί, αλλά χρειάστηκε να περάσουν εννέα χρόνια για να πάρει το σχέδιο μορφή.
Αυτό έγινε στη Βιέννη, στις 7 Σεπτεμβρίου 1923. Η οργάνωση ονομάστηκε CIPC. Επικεφαλής της ο Αυστριακός Γιόχαν Σόμπερ, με βοηθό ένα γενικό γραμματέα που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο για την υπαγωγή της Ιντερπόλ στους Ναζί, τον δόκτορα Όσκαρ Ντρέσλερ.

Αλβέρτο Α’ του Μονακό

Αν κι είχαν πάρει μέρος στην ίδρυση της καμιά εικοσαριά κράτη, η επιτροπή ήταν κατά 90% αυστριακή. Ο Όσκαρ Ντρέσλερ επρόκειτο να γίνει ο “Κύριος Ιντερπόλ” της προπολεμικής Ιντερπόλ, και αρχισυντάκτης του περιοδικού της ως το 1945.
Οργάνωσε το διεθνές γραφείο της επιτροπής σε τμήματα: πλαστό χαρτονόμισμα, δακτυλικά αποτυπώματα, πλαστά διαβατήρια, εμπόριο ναρκωτικών…

Ο Βρετανός Φέντον Μπρέσλερ, συγγραφέας επισταμένης έρευνας για την Ιντερπόλ, που δημοσιεύτηκε το 1993, αναδημοσιεύει σε αυτήν άρθρα που δημοσίευσε ο Όσκαρ Ντρέσλερ το 1025. Απηχούν τις ανησυχίες της εποχής και έχουν τους τίτλους “Εμπόριο λευκής σαρκός”, “Σεξουαλικά εγκλήματα”, “Κλοπές πινάκων”, “Μυστηριώδης άγνωστος. Ποιος ξέρει κάτι για το άτομό του;” , “Πτώμα αγνώστου ταυτότητος”. Τίποτα περισσότερο δηλαδή, από πολύ “κοινές” περιπτώσεις Κοινού Ποινικού Δικαίου.
Αλλά παραδόξως, ο Όσκαρ Ντρέσλερ άρχισε να ανοίγει φακέλους για τσιγγάνους, ομοφυλόφιλους, και ζητούσε να αναγράφεται σε κάθε ταυτότητα το θρήσκευμα.
Εν τω μεταξύ η συνεργασία διαφόρων χωρών-μελών τίθεται σε εφαρμογή και λειτουργεί μάλλον καλά. Πολύ καλά θα λέγαμε.. Η άνοδος στην εξουσία ενός νέου Γερμανού καγκελάριου δεν μεταβάλλει καθόλου τις συνήθειες των αστυνομικών υπηρεσιών.

Τον Μάρτιο του 1938 η τύχη της Ιντερπόλ “παίζεται”. Οι ναζί εισβάλουν στην Αυστρία και την προσάπτουν, ενώ ο Χάιντριχ λογάριαζε να προσθέσει στα πολλά αξιώματά του την προεδρία της Επιτροπής της Ιντερπόλ. Η πρώτη απόφασή του ήταν να διατάξει τη σύλληψη του εν ενεργεία προέδρου, του Αυστριακού Μίκαελ Σκουμπλ, από τους άντρες της Γκεστάπο. Ο Σκουμπλ παρέμεινε ως ο τέλος του πολέμου σε κατ’οίκον περιορισμό.

Η Ιντερπόλ ήταν ένας θεσμός με κύρος και διεθνή ακτινοβολία, και έγινε ένα “γερό” διαπραγματευτικό χαρτί στις διπλωματικές σχέσεις. Καμία από τις τριάντα τέσσερις χώρες δεν αποχώρησε από την Ιντερπόλ και πολύ περισσότερο δεν απέβλεψε στη διάλυση ή την αδρανοποίηση της οργανώσεως.

Ο Χάιντριχ, με βάση τις συμβουλές του δόκτορα Όσκαρ Ντέσλερ, κατάλαβε γρήγορα ότι δεν μπορούσε να επιδιώξει την ανάληψη της προεδρίας της Ιντερπόλ πολύ γρήγορα, γιατί αυτό ενείχε τον κίνδυνο να ανησυχήσει τα άλλα μέλη. Χρειάστηκε να κάνει υπομονή επί δυο χρόνια. Περιμένοντας, διόρισε έναν Αυστριακό ναζί, τον Όττο Στάινχαουσλ που με την άφιξη των Γερμανών βγήκε από την φυλακή. Ένας κατάδικος επικεφαλής σε μια αστυνομική οργάνωση και κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε.

Πράγματι, η Ιντερπόλ υπήχθη απευθείας στην Γκεστάπο, η οποία έγινε με αυτόν το τρόπο κάτοχος όλων των φακέλων των παραβατών του Κοινού Ποινικού Δικαίου όπου βρίσκονταν τα στοιχεία για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, και ακόμη ενός ραδιοφωνικού δικτύου σε άμεση σύνδεση με όλες τις αστυνομικές υπηρεσίες των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.

Έδρα το Βερολίνο

Όταν ο Χάιντριχ αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα της Ιντερπόλ στο Βερολίνο, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να διακόψουν κάθε συνεργασία με αυτό τον οργανισμό. Επτά μέρες μετά από αυτή τη διακοπή, η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Επί τριάμισι χρόνια, το FBI του Έντγκαρ Χούβερ συνεργαζόταν με μια οργάνωση συνδεδεμένη με τη χειρότερη αστυνομία του κόσμου, τη Γκεστάπο.
Όπως γράφει ο Λώραν Γκρελζαμέρ, στο έργο του Ιντερπόλ, η Έδρα της υποψίας: “Από το 1938, η αστυνομική ιδεολογία της Ιντερπόλ ασπάστηκε την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία.

Ο Όσκαρ Ντρέσλερ έκανε γνωστές τις απόψεις του στους αναγνώστες του περιοδικού “International Kriminalpolize”. Ο νόμος, κατά τη γνώμη του, πρέπει να βασίζεται σε βιολογικά και ηθικά κριτήρια και κάθε εγκληματίας θα εξετάζεται από βιολογικής απόψεως. Αναφέρει την πιθανή “στείρωση των θεωρούμενων ενόχων και εγκληματιών σε συνάρτηση με τη φυλή τους..”

Φαίνεται ακόμη ότι χώρες όπως η Γαλλία ή η Μεγάλη Βρετανία δεν διατύπωσαν καμία επίσημη διαμαρτυρία για τη μη διαφοροποίηση της Ιντερπόλ από το κράτος των Ες Ες. Η είσοδος της Βρετανίας στον πόλεμο ξεκαθάρισε την κατάσταση.

Στη Γαλλία, η Κατοχή δημιούργησε μια εξαιρετικά πολύπλοκη κατάσταση για τις αστυνομικές υπηρεσίες. Από το 1938, και κυρίως από τον Σεπτέμβριο του 1939, οι κυριότεροι υπεύθυνοι της γαλλικής Αστυνομίας είχαν όντως διακόψει κάθε εργασιακή σχέση με την Ιντερπόλ. Αλλά η συνέλευση της 8ης Αυγούστου 1942 οργανωμένη από τον στρατηγό των Ες Ες Καρλ Όμπεργκ στο Παρίσι έδειχνε τη θέληση των Γερμανών να χρησιμοποιήσουν τον τίτλο της CIPC για να οργανώσουν ένα διεθνή καταπιεστικό μηχανισμό.
Ο Κάρλ Όμπεργκ είχε δηλώσει: “Η γαλλική αστυνομία πρέπει, με δική της ευθύνη, να συμμετάσχει στη μάχη εναντίον των κοινών εχθρών μας – κομμουνιστών, τρομοκρατών, σαμποτέρ – από συμφώνου με τις δυνάμεις των Ες Ες.

Η Τελική Λύση

Με τη μεταφορά της έδρας της Ιντερπόλ στο Βερολίνο, ο δρόμος για τον Ράινχαρτ Χάιντριχ ήταν ελεύθερος. Τον Ιούνιο του 1940, στο Συνέδριο του Βουκουρεστίου, κατέλαβε επίσημα τη θέση του προέδρου της CIPC.

Η παρουσία της οργανώσεως στο Βερολίνο αποτελεί ένα από τα πιο αμφισβητούμενα σημεία αυτής της περιόδου. Η νέα έδρα της CIPC ήταν μια θαυμάσια έπαυλη στην όχθη της λίμνης Βάνζεε, που ο Χάιντριχ δήμευσε όλη την περιουσία του. Αλλά η Βάνζεε, έγινε δυστυχώς γνωστή για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο. Στις 20 Ιανουαρίου 1942, ο Ράινχαρτ Χάιντριχ συγκάλεσε σύσκεψη δεκαπέντε περίπου ανωτέρων ναζί αξιωματούχων για να εκπονήσουν το σχέδιο δράσεως που το ονόμασαν “τελική λύση του εβραϊκού προβλήματος”.
Στην πραγματικότητα, όμως, η συνάντηση δεν έγινε εκεί, αλλά σε μια γειτονική έπαυλη που άνηκε σε ένα ναζιστικό ίδρυμα προοριζόμενο για τα στελέχη του κόμματος, λόγω του λεπτού χαρακτήρα του θέματος που συζητήθηκε. Αυτό υποστήριξε ο Τάυλερ Μάρσαλ στους Λος Άντζελες Τάιμς τον Μάιο του 1990. Ο δημοσιογράφος και εγκληματολόγος Φέντον Μπρέσλερ, υποστήριξε ότι ο Χάιντριχ διάλεξε να χρησιμοποιήσει την CIPC ως “ομπρέλα”, ενώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ιντερπόλ είχε κατά τον πόλεμο ολόκληρη στρατιά από άνδρες και γυναίκες εγκληματίες που εφάρμοσαν την τελική λύση….

Ο Ράινχαρτ Χάιντριχ δολοφονείται

Ίσως ο Ράινχαρτ Χάιντριχ θα μπορούσε να είχε δώσει εξηγήσεις για τη λειτουργία της Ιντερπόλ στα χρόνια της κυριαρχίας του. Δεν του δόθηκε η ευκαιρία αυτή. Δύο Τσέχοι αλεξιπτωτιστές έριξαν μια βόμβα στη Μερσεντές του, και ο Χάιντριχτ, πέθανε λίγες ώρες μετά από τα τραύματά του.

Τα αντίποινα των Γερμανών ήταν αντάξια εκείνου που επονομαζόταν “Χασάπης της Πράγας”. Συλλήψεις, εξορίες, βασανιστήρια, μαζικές εκτελέσεις… Το αποκορύφωμα αυτού του λουτρού αίματος σημειώθηκε στο Λίντισε, ένα μικρό χωριό 50 χιλιόμετρα από την Πράγα. Στις 10 Ιουνίου, το Λίντιτσε είχε σβηστεί από τον χάρτη: 476 νεκροί.

Γλυπτό χάλκινο σύμπλεγμα της Marie Uchytilova, αφιερωμένο στο θάνατο των 82 παιδιών από τα θύματα της σφαγής στο Lidice

Μετά τη δολοφονία του Χάιντριχ, τη θέση του πήρε ένας γίγαντας δύο μέτρων με το πρόσωπο παραμορφωμένο από τις ουλές, τον Έρνστ Καρλτενμπρούνερ. Όπως ο Χάιντριχ, έτσι κι αυτός συνδύασε αυτό το αξίωμα με τη διεύθυνση της τρομερής RSHA (Κεντρικής Υπηρεσίας Ασφαλείας του Ράιχ) Ο Έρνστ Καρλτενμπρούνερ αφοσιώθηκε στο έργο του.

Το 1946, το δικαστήριο της Νυρεμβέργη καταδίκασε τον πρόεδρο της Ιντερπόλ Έρνστ Καρλτενμπρούνερ σε απαγχονισμό, ως εγκληματία πολέμου.

Υπήρχαν φάκελοι Εβραίων;

Οι άνθρωποι που διηύθυναν την Ιντερπόλ υπήρξαν από τους κυριότερους πρωτεργάτες του Ολοκαυτώματος. Οι οργανώσεις της Ιντερπόλ χρησιμοποιήθηκαν για την μεταφορά και την εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων: Το 1940, είχαν καταγραφεί από την Ιντερπόλ 35.000 άτομα, διευθύνσεις, φυλές, ονόματα, θρησκείες….
Η μελέτη των φακέλων της Επιτροπής ήταν το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου, μοιάζοντας σαν μια μικρογραφία της γενοκτονίας, γράφει ο Φέντον Μπρέσλερ.

Ο Λωράν Γκρελζαμέρ, ονομαστός ανταποκριτής της Μοντ, έχει διενεργήσει έρευνες για την ενδεχόμενη ύπαρξη φακέλου Εβραίων τον οποίο κατείχε η Ιντερπόλ.
Το 1981, ο περίφημος κυνηγός των Ναζί Σίμων Βίζενταλ ανέφερε την πιθανή ύπαρξη τέτοιου φακέλου με την ονομασία “Φάκελος Σ”, που καταρτίσθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχει όμως κατηγορηματική διάψευση της Ιντερπόλ και του γενικού γραμματέα Ραίυμοντ Κένταλ.

Το Ισραήλ είναι πλέον μέλος της CIPC και δύο Ισραηλινοί αστυνομικοί είχαν τη δυνατότητα προσβάσεως στα “αρχεία” της οργανώσεως. Ο δικηγόρος Σερζ Κλάρσφελντ που ρωτήθηκε σχετικά με αυτό το θέμα, υποθέτει ότι: “οι ναζί, λόγω της ιδεολογίας τους, μπόρεσαν να συγκεντρώσουν τους φακέλους των Εβραίων για να διενεργήσουν έρευνες σχετικά με την εβραϊκή εγληματικότητα.»

Το ζήτημα των Αρχείων

Για να φωτίσουμε αυτές τις σκοτεινές πλευρές, θα χρειαζόταν να έχουμε πρόσβαση στα αρχεία της οργανώσεως. Αυτά τα αρχεία όμως ίσως έχουν εξαφανισθεί. Και μάλιστα ίσως να μην υπήρξαν και ποτέ.
Το 1945, ένας Γερμανός αξιωματικός παρουσιάστηκε στα γαλλικά στρατεύματα κατοχής που στάθμευαν στη Στουτγάρδη και βεβαίωσε ότι είχε στην κατοχή του πολλά έγγραφα προερχόμενα από την Ιντερπόλ. Δεν έγινε πιστευτός και απογοητεύτηκε. Μετά από λίγο καιρό αυτοκτόνησε σε έναν δημόσιο χώρο.
Θα μείνει το ερώτημα αν τα αρχεία της Ιντερπόλ καταστράφηκαν κατά την κατάρρευση του Ράιχ.
Ο κόκκινος στρατός υπήρξε ταχύτερος από ότι οι άλλοι Σύμμαχοι ή μήπως οι ναζί αστυνομικοί της Ιντερπόλ μεταβίβασαν στους διαδόχους τους αυτές τις πολύτιμες πληροφορίες με αντάλλαγμα την ατιμωρησία;

Απάντηση δύσκολη, λόγω του ότι η Ιντερπόλ είχε πάψει επίσημα να υπάρχει κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο…

Πηγή: Περιοδικό “Ιστορία”, Μάρτιος 1995, του Alexandre Chamart.

[Total: 1    Average: 5/5]