Γαστροστομία & Ρινογαστρικός σωλήνας (Levin)

Τι είναι η γαστροστομία

Η γαστροστομία συνιστάται σε άτομα που αδυνατούν να σιτίζονται από το στόμα λόγω δυσχερειών στην κατάποση από άνοια, Parkinson, εγκεφαλικά επεισόδια, καρκίνο κεφαλής- τραχήλου, σοβαρά ατυχήματα στη γνάθο.

Είναι η τεχνητή επικοινωνία μεταξύ του στομάχου και του πρόσθιου κοιλιακού τοιχώματος. Δια μέσου αυτής της επικοινωνίας περνά ένας εύκαμπτος πλαστικός σωλήνας από σιλικόνη, που είναι στερεωμένος μέσα και έξω από το στομάχι.
Ο σκοπός της γαστροστομίας είναι να χορηγούνται υγρά, τροφή και φάρμακα κατευθείαν στο στομάχι, παρακάμπτοντας το στόμα και τον οισοφάγο.

Παλαιότερα η δημιουργία γαστροστομίας απαιτούσε χειρουργική επέμβαση με γενική αναισθησία. Η πρώτη χειρουργική γαστροστομία έγινε το 1876.

Το 1979 οι ιατροί Gauderer και Ponsky στο Cleveland των Η.Π.Α. πραγματοποίησαν την πρώτη ενδοσκοπική γαστροστομία, που σήμερα είναι ευρέως διαδεδομένη και αποτελεί τη μόνη αποδεκτή τεχνική. Η ανοικτή χειρουγική γαστροστομία δεν θεωρείται πλέον αποδεκτή μέθοδος.

Η ενδοσκοπική γαστροστομία δεν είναι εγχείρηση και δεν απαιτεί γενική αναισθησία, ενώ είναι πιο ασφαλής και αναίμακτη μέθοδος. Για να μπορεί να χαρακτηρίζεται μια διαδικασία ως “ασφαλής”, πρέπει να τηρούνται με σχολαστικότητα κάποιοι κανόνες ασφαλείας. Πρέπει να γίνεται σε περιβάλλον χειρουργείου, παρόλο που δεν θεωρείται εγχείρηση.

Πως τοποθετείται ο σωλήνας γαστροστομίας

Ο σωλήνας της γαστροστομίας μπορεί να τοποθετηθεί με διάφορες μεθόδους (χειρουργική, ενδοσκοπική και ακτινολογική).

Η δημοφιλέστερη μέθοδος είναι η ενδοσκοπική τοποθέτηση της λόγω του χαμηλού ποσοστού επιπλοκών, της ταχύτητας στην τοποθέτηση και του μειωμένου συγκριτικά κόστους. Γίνεται στο νοσοκομείο και διαρκεί τέταρτο έως και ένα εικοσάλεπτο.

Στον ασθενή χορηγείται ενδοφλέβια καταστολή, τοπική αναισθησία και μία δόση αντιβιοτικού. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης το γαστροσκόπιο τοποθετείται δια μέσου του στόματος στο στομάχι.

Το γαστροσκόπιο είναι ένα εύκαμπτο και κατευθυνόμενο όργανο που, μετά από κατάλληλη προετοιμασία του ασθενούς για να μην αισθανθεί ενόχληση, περνάει μέσα από τη φυσιολογική δίοδο από την οποία διέρχεται και η τροφή, και φθάνει στο στομάχι. Γίνεται καταστολή για να μην ενοχληθεί ο ασθενής και στη συνέχεια γίνεται τοπική αναισθησία στο δέρμα, στο σημείο από το οποίο θα εξέλθει ο σωλήνας.

Εκεί, υπό άμεση όραση σε οθόνη, με τη βοήθεια μιας λεπτής βελόνας περνάει το σωλήνα της γαστροστομίας μέσα από το κοιλιακό τοίχωμα.
Αφού αποφασιστεί από τον ιατρό η κατάλληλη θέση τοποθέτησης της γαστροστομίας, πραγματοποιείται μια μικρή τομή στο δέρμα και με τη βοήθεια του ενδοσκοπίου και τοποθετείται ο σωλήνας.

Ο σωλήνας, επίσης, διαθέτει ρύγχος το οποίο μόνο του μπορεί και ανοίγει τη δίοδο μέσα από το κοιλιακό τοίχωμα. Αυτό έχει δύο πλεονεκτήματα:

1) Το άνοιγμα είναι ακριβώς τόσο μόνο όσο χρειάζεται για να περάσει ο σωλήνας και ούτε χιλιοστό περισσότερο. Γι αυτό και η διαδικασία χαρακτηρίζεται ως ελάχιστα τραυματική.

2) Το άνοιγμα είναι τόσο σφικτό, ώστε η οποιαδήποτε αιμορραγία θα μπορούσε να προκληθεί, σταματάει πριν καν ξεκινήσει. Γι αυτό και η διαδικασία χαρακτηρίζεται ως αναίμακτη.

Αφού περάσει ο σωλήνας της γαστροστομίας, κόβεται και συμπληρώνεται εξωτερικά από δύο εξαρτήματα: Ένα κυκλικό εξάρτημα από σιλικόνη που αποτρέπει την προς τα μέσα κίνηση και ένα εξάρτημα για να προσαρμόζεται η σύριγγα σίτισης ή συσκευή συνεχούς έγχυσης.

Παρόλο που η τοποθέτηση γαστροστομίας είναι μια αναίμακτη διαδικασία, για λόγους ασφαλείας, τυχόν αντιπηκτική αγωγή που λαμβάνει ο ασθενής, τροποποιείται λίγες μέρες πριν, ώστε η γαστροστομία να γίνει με απόλυτη ασφάλεια.

Το πρώτο 24ωρο ο ασθενής λαμβάνει ορό, καθώς για λόγους ασφαλείας δεν χορηγούμε τίποτε μέσω της γαστροστομίας. Στη συνέχεια το δεύτερο 24ωρο αφαιρείται ο ορός και χορηγείται ζωμός και από το τρίτο 24ωρο χορηγείται κανονική τροφή.
Ο ασθενής συνήθως επιστρέφει σπίτι του την ίδια μέρα και μπορεί να χρησιμοποιήσει τον σωλήνα γαστροστομίας την επόμενη μέρα.

aaa

Η ενδοσκοπική γαστροστομία ονομάζεται και PEG από τα αρχικά των λέξεων «Percutaneous Endoscopic Gastrostomy»

Λόγοι τοποθέτησης γαστροστομίας

Οι λόγοι που ο γιατρός μπορεί να συστήσει την τοποθέτηση της γαστροστομίας είναι πολλοί. O συνηθέστερος λόγος είναι όταν ο ασθενής δεν μπορεί να καταπιεί με ασφάλεια, όπως π.χ. σε περιπτώσεις προχωρημένης άνοιας, εγκεφαλικού επεισοδίου, νόσου του Parkinson και άλλων σοβαρών νευρολογικών παθήσεων. Στις περιπτώσεις αυτές, είτε η πρόσληψη τροφής δεν είναι επαρκής, είτε δεν είναι ασφαλής εξαιτίας του υψηλού κινδύνου εισρόφησης. Οι ενδείξεις όμως της γαστροστομίας δεν περιορίζονται στις νευρολογικές διαταραχές που επηρεάζουν τον μηχανισμό της κατάποσης. Εκτείνονται και σε περιπτώσεις ασθενών με καρκίνο του στοματοφάρυγγα που δεν μπορούν να καταπιούν ή και σε καρκινοπαθείς τελικού σταδίου που υποφέρουν από ναυτία και εμετό λόγω απόφραξης του γαστρεντερικού συστήματος.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της γαστροστομίας

Η γαστροστομία εξασφαλίζει την σίτιση και την ενυδάτωση του ασθενούς ανεξάρτητα της ικανότητας κατάποσης του. Έτσι καλύπτονται με σχετική ασφάλεια οι καθημερινές ανάγκες του. Μελέτες έχουν δείξει ότι η τοποθέτηση γαστροστομίας συνδέεται με καλύτερη επιβίωση και ποιότητα ζωής επιλεκτικά σε κάποιες ομάδες ασθενών.

Σε περιπτώσεις όπου ο ασθενής διατηρεί ακόμη σε κάποιο βαθμό ασφαλή κατάποση, μπορεί να λαμβάνει παράλληλα και από το στόμα μέρος της τροφής του. Εάν η κατάποση του ασθενούς βελτιωθεί και οι συνθήκες το επιτρέπουν, ο σωλήνας γαστροστομίας μπορεί να αφαιρεθεί.

Καθαριότητα του δέρματος γύρω από την γαστροστομία

Η καθαριότητα του εξωτερικού στομίου είναι σημαντική για την αποφυγή μολύνσεων του δέρματος και των μαλακών μορίων γύρω από τη γαστροστομία.

Καθημερινά με μια γάζα και μια μπατονέτα βρεγμένη με νερό και ήπιο σαπούνι πρέπει να καθαρίζεται το δέρμα γύρω από τη στομία. Πάντα να στεγνώνετε η περιοχή με στεγνή γάζα για την αποφυγή ανάπτυξης μικρο-οργανισμών. Καλό είναι να αποφεύγεται η τοποθέτηση γάζας ανάμεσα στο δέρμα και το εξωτερικό στήριγμα της γαστροστομίας. Αν είναι απαραίτητο να τοποθετηθεί μια γάζα αυτή πρέπει να μπει πάνω από το εξωτερικό στήριγμα της γαστροστομίας. Στην περίπτωση που υπάρχει σημαντική διαρροή υγρών από το στόμιο επικοινωνήστε με τον γιατρό.

Τις δύο πρώτες εβδομάδες δεν επιτρέπεται το μπάνιο σε μπανιέρα. Το ντουζ επιτρέπεται μετά από 3-4 μέρες από την τοποθέτηση εφόσον η περιοχή της γαστροστομίας στεγνώσει εντελώς.

Επιπλοκές από την τοποθέτηση της γαστροστομίας

Η τοποθέτηση της γαστροστομίας συνοδεύεται σπάνια από επιπλοκές τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Ασθενείς που χρήζουν γαστροστομίας είναι συνήθως ηλικιωμένοι, με σοβαρά συνοδά νοσήματα, τα οποία τις περισσότερες φορές αποτελούν και την ένδειξη τοποθέτησης της γαστροστομίας. Τα νοσήματα αυτά, σε συνδυασμό με τις άλλες προϋπάρχουσες καταστάσεις και την προχωρημένη ηλικία, καθιστούν τους ασθενείς αυτούς υψηλού κινδύνου.

Ο κίνδυνος για σοβαρές επιπλοκές υπολογίζεται στο 3%, ενώ ο κίνδυνος για ήπιες επιπλοκές στο 13%.

Άμεσες επιπλοκές της ενδοσκοπικής τοποθέτησης γαστροστομίας

Οι επιπλοκές μπορεί να έχουν σχέση τόσο με την ενδοσκόπηση, την καταστολή (μέθη), καθώς και την ίδια την πράξη της τοποθέτησης του σωλήνα γαστροστομίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι συνήθως οι ασθενείς που χρήζουν γαστροστομίας είναι υψηλού ρίσκου λόγω της επιβαρυμένης κατάστασης τους.

Η ενδοσκόπηση σπάνια μπορεί να επιπλακεί με διάτρηση του οισοφάγου, του στομάχου ή του δωδεκαδακτύλου. Η χορήγηση ενδοφλέβιας καταστολής επίσης σπάνια μπορεί να επιπλακεί με αλλεργία στα φάρμακα της αναισθησίας, εισρόφηση και πνευμονία, καθώς και με καρδιο-αναπνευστικά συμβάματα.

Τέλος η ίδια η πράξη τοποθέτηση του σωλήνα γαστροστομίας μπορεί να επιπλακεί με περιτονίτιδα, αιμορραγία, διάτρηση άλλου οργάνου όπως του παχέος εντέρου, ρήξη του σπλήνα ή του ήπατος.

Κάποιες από αυτές τις σοβαρές επιπλοκές μπορεί να απαιτήσουν χειρουργική επέμβαση και επίσης μπορεί να οδηγήσουν στον θάνατο. Κάποιες από τις επιπλοκές αυτές μπορεί να μην γίνουν άμεσα αντιληπτές και να εμφανιστούν σε κάποιο διάστημα από την στιγμή της τοποθέτησης.

Μακροχρόνιες επιπλοκές της τοποθέτησης γαστροστομίας

Μακροπρόθεσμα στο σημείο εισόδου του σωλήνα γαστοστομίας στο κοιλιακό τοίχωμα μπορεί να εμφανιστεί λοίμωξη που μπορεί να εκδηλωθεί με ερυθρότητα και έκκριση πυώδους υγρού. Η λοίμωξη του τραύματος έχει μειωθεί ως επιπλοκή χάριν στην προληπτική χορήγηση αντιβιοτικών κατά τη διάρκεια της ενδοσκοπικής τοποθέτησης του σωλήνα γαστροστομίας, αλλά δεν έχει εξαλειφθεί.

Μια άλλη επιπλοκή είναι η είσφρυση του εσωτερικού πλαστικού στηρίγματος στο τοίχωμα του στομάχου. Η επιπλοκή αυτή ονομάζεται buried bumper syndrome και δυνητικά μπορεί να προχωρήσει σε σοβαρές επιπλοκές. Εκδηλώνεται με τη σταδιακή δυσκολία στη χορήγηση τροφής. Συνήθως οφείλεται σε υπερβολικό σφίξιμο του εξωτερικού πλαστικού στηρίγματος. Για να αποφύγουμε το buried bumper syndrome φροντίζουμε να είναι σχετικά χαλαρή η γαστροστομία. Δηλαδή να παίζει μέσα-έξω ο σωλήνας 1-2 cm και επίσης να περιστρέφεται ελεύθερα.

Άλλη μια επίσης επιπλοκή είναι να αφαιρεθεί κατά λάθος ο σωλήνας από τον ασθενή. Στην περίπτωση αυτή πρέπει να δράσουμε γρήγορα πριν κλείσει η επικοινωνία με το στομάχι. Επικοινωνούμε άμεσα με τον ιατρό και αν μπορούμε τοποθετούμε πρόχειρα ένα καθετήρα Foley (ουροκαθετήρας) με ήπιες κινήσεις και μπόλικο λιπαντικό gel.

Οι πρώτες ώρες μετά την τοποθέτηση

Ο σωλήνας της γαστροστομίας δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τις πρώτες 6 ώρες από την τοποθέτηση του. Μετά το πρώτο εξάωρο και εφόσον δεν υπάρχει πόνος, πυρετός ή άλλα συμπτώματα, μπορούμε να χορηγήσουμε νερό ή χαμομήλι με ρυθμό 60 ml την ώρα από το σωλήνα της γαστροστομίας με τη βοήθεια μιας σύριγγας.

Μετά 12 ώρες από την τοποθέτηση, εφόσον δεν υπάρχουν προβλήματα (πυρετός, πόνος, ερυθρότητα στο κοιλιακό τοίχωμα) μπορούμε να αρχίσουμε τη σίτιση. Η σίτιση μπορεί να γίνει είτε με σύριγγα 60 ml ή με ειδική συσκευή παροχής. Ο ρυθμός και ο τρόπος σίτισης θα αναπτυχθεί παρακάτω.

Ο ασθενής που λαμβάνει νερό ή τροφή από την γαστροστομία πρέπει να είναι καθιστός ή το ελάχιστο σε 30-45 μοίρες γωνία στο κρεβάτι διότι υπάρχει κίνδυνος εισρόφησης από παλινδρόμηση. Στη θέση αυτή πρέπει να παραμείνει τουλάχιστον μία ώρα (ιδανικά δύο ώρες) μετά το πέρας της σίτισης.

Οι πρώτες μέρες μετά την τοποθέτηση

Κατά την τοποθέτηση της γαστροστομίας τοποθετείται μια μικρή γάζα στο σημείο της τομής. Είναι φυσικό αν υπάρξει λίγο αίμα στη γάζα. Αν όμως παρατηρηθεί αιμορραγία από το σημείο εισόδου στο κοιλιακό τοίχωμα επικοινωνήστε με τον ιατρό.

Η γάζα αυτή πρέπει να αφαιρεθεί μετά το δεύτερο εικοσιτετράωρο από την τοποθέτηση της γαστροστομίας. Μετά αυτό το διάστημα δεν απαιτείται τοποθέτηση γάζας μεταξύ του δέρματος και του πλαστικού εξωτερικού στηρίγματος, εκτός αν υπάρχει σημαντικό έκκριμα από την τομή.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων το έκκριμα είναι γαστρικά υγρά ή τροφή, ενώ σπανιότερα μπορεί να είναι πύο που μπορεί να οφείλεται σε λοίμωξη. Στην περίπτωση λοίμωξης συνήθως συνυπάρχει και ερυθρότητα του δέρματος, οπότε στην περίπτωση αυτή σταματάμε  άμεσα την σίτιση και επικοινωνούμε με τον γιατρό.

Μακροχρόνια φροντίδα – Συμβουλές

Μετά δύο εβδομάδες από την τοποθέτηση του σωλήνα γαστροστομίας επιβάλλεται να περιστρέφετε καθημερινά τον σωλήνα 360 μοίρες γύρω από τον άξονα του. Η περιστροφή χρησιμεύει στο να παραμείνει ελεύθερη η γαστροστομία από το τοίχωμα του στομάχου. Ταυτόχρονα, το εξωτερικό πλαστικό στοπ πρέπει να είναι σχετικά χαλαρό, ούτως ώστε να επιτρέπεται η γαστροστομία να μετακινείται μέσα-έξω 1.5 cm.

Σε περιπτώσεις όπου ο ασθενής πάρει βάρος και η απόσταση μεταξύ του δέρματος και του εξωτερικού πλαστικού στοπ είναι λιγότερη από 1-2 cm τότε πρέπει να υπάρξει χαλάρωση στη γαστροστομία. Αυτό μπορείτε να το κάνετε εσείς ή ο ιατρός που σας την τοποθέτησε.

Μετά την τοποθέτηση της γαστροστομίας γίνεται εκπαίδευση των οικείων και του προσωπικού που φροντίζει τον ασθενή. Οι οικείοι εκπαιδεύονται όχι μόνο πως να χορηγούν την τροφή, το νερό και τα φάρμακα, αλλά και πως να ελέγχουν μέσω της γαστροστομίας την εύρυθμη λειτουργία του στομάχου.

Ο σωλήνας της γαστροστομίας δεν χρειάζεται συχνές αντικαταστάσεις. Πρακτικά η αντικατάστασή του θα χρειασθεί, όταν φθαρεί το υλικό. Συνήθως αυτό γίνεται μετά από ένα χρόνο.

Η αντικατάσταση γίνεται με δύο τρόπους: Ο πιο ήπιος είναι με ενδοσκόπηση, κατά την οποία συλλαμβάνεται ο εσωτερικός δίσκος με ειδικό βρόγχο και αφαιρείται από το στόμα. Αν αυτό δεν είναι δυνατόν ή δεν είναι εύκολο, υπάρχει και ο απλούστερος τρόπος, κατά τον οποίο ο σωλήνας της γαστροστομίας έλκεται με μια γρήγορη κίνηση και ο εσωτερικός δίσκος εξέρχεται από τα κοιλιακά τοιχώματα. Ο πολύ μικρός τραυματισμός που προκαλείται, επουλώνεται πολύ γρήγορα.

Στη συνέχεια εισάγεται ο ανταλλακτικός σωλήνας γαστροστομίας, που είναι λίγο διαφορετικός. Για όσους είναι εξοικειωμένοι με τους ουροκαθετήρες, ο σωλήνας αυτός μοιάζει πολύ με αυτούς. Στην άκρη του φέρει μικρό μπαλόνι, το οποίο φουσκώνεται με νερό, μετά την είσοδό του στο στομάχι, προσφέροντας έτσι εσωτερικό “στοπ”, στη θέση του δίσκου που υπήρχε στον αρχικό σωλήνα. Από έξω φέρει τον εξωτερικό δίσκο στερέωσης, παρόμοιο με αυτόν που εισάγεται στον αρχικά τοποθετούμενο σωλήνα γαστροστομίας. Ο δίσκος αυτός, μετά το φούσκωμα του εσωτερικού μπαλονιού με νερό, προωθείται μέχρι να αγγίξει το δέρμα της κοιλιάς, αποτρέποντας έτσι την προς τα μέσα κίνηση και σταθεροποιώντας το σωλήνα στη θέση του.

Πώς σιτίζουμε έναν ασθενή που φέρει γαστροστομία;

Υπάρχουν δύο τρόποι: Ο ένας με σύριγγα σίτισης και ο άλλος με συνεχή έγχυση μέσω συσκευής, είτε με τη βαρύτητα είτε μέσω αντλίας.

Όποιον τρόπο και να επιλέγουμε, υπάρχει μια βασική αρχή που πρέπει να κατανοήσουμε και να τηρούμε: Πρέπει να αποφεύγουμε να σιτίζουμε με μεγάλες δόσεις. Μεγάλες δόσεις τροφής φουσκώνουν το στομάχι και προδιαθέτουν για αντιπεριστατλικές κινήσεις, με τις οποίες το περιεχόμενο του στομάχου παλινδρομεί μέσω του οισοφάγου προς το φάρυγγα και έχει τον κίνδυνο καταστροφικών εισροφήσεων.

Μικρές δόσεις, επιτρέπουν στο στομάχι να κάνει εύκολες περισταλτικές κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, δηλαδή προς το έντερο και να τις προωθεί εύκολα, έτοιμο να υποδεχθεί τις επόμενες δόσεις. Φυσικά, πάντα υπάρχει η περίπτωση, για κάποιο λόγο, αυτή η φυσιολογική λειτουργία του στομάχου να ανασταλεί προσωρινά. Για το λόγο αυτό πρέπει να γίνεται συχνός έλεγχος του περιεχομένου του στομάχου.

transcoder
Ρινογαστρικός σωλήνας-Levin (Λεβάιν)

Ρινογαστρικός σωλήνας-(Λεβάιν)

Σε περίπτωση που τοποθετηθεί, οι οικείοι του ασθενούς, είναι υποχρεωμένοι να καλούν κάθε μήνα γιατρό για να κάνει αντικατάσταση. Σε περίπτωση που το λεβάιν αφαιρεθεί από τον ασθενή σε στιγμή πανικού, η επανατοποθέτηση του γίνεται μόνο από γιατρό, καμιά φορά πολύ δύσκολα, ενώ απαιτεί από αυτόν ιδιαίτερες δεξιότητες.

Στο νοσοκομείο η τοποθέτηση του λεβάιν (εκτός από μερικές δύσκολες περιπτώσεις), είναι απλή για το γιατρό, πράξη ρουτίνας. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον ασθενή. Η τοποθέτηση του λεβάιν είναι για τον ασθενή πολύ ενοχλητική. Χρειάζεται ιδιαίτερη επιδεξιότητα από το γιατρό, για να μετριάσει αυτή την ενόχληση που προκαλεί στον ασθενή η τοποθέτηση του λεβάιν.

Εφόσον η ενδοσκοπική γαστροστομία είναι διαθέσιμη, η τοποθέτηση λεβάιν για μακροχρόνια σίτιση ασθενούς, δεν πρέπει να αποτελεί επιλέξιμη μέθοδο.

Η μέχρι σήμερα εναλλακτική της γαστροστομίας μέθοδος που είναι το Levin σίτισης, δεν συνιστάται πλέον καθώς έχει σοβαρά μειονεκτήματα:

1) Το Levin είναι ακρότατα ενοχλητικό για τον ασθενή. Ο ασθενής υποχρεώνεται να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του με ένα ξένο σώμα στη μύτη του και το λαιμό του, περιοχές υψηλής αισθητικότητας. Συχνά οι ασθενείς αφαιρούν μόνοι τους το Levin σίτισης, εξαιτίας αυτής της ενόχλησης.

2) Διατηρεί ανοικτό τον οισοφάγο και την είσοδο του στομάχου, με συνέπεια τροφές και γαστρικά υγρά να παλινδρομούν γύρω από το σωλήνα προς τον οισοφάγο, το φάρυγγα και από εκεί στην τραχεία και τους πνεύμονες, με συνέπεια πνευμονίες από εισρόφηση. Αντίθετα στην περίπτωση της γαστροστομίας δεν υπάρχει τίποτε μέσα στον οισοφάγο, με συνέπεια να διατηρείται κλειστός όπως φυσιολογικά είναι.

3) Χρειάζεται τακτικές αντικαταστάσεις, σε αντίθεση με τη γαστροστομία που αντικαθίσταται περίπου μία φορά το χρόνο.

4) Σε περίπτωση που κάποιος ασθενής αφαιρέσει μόνος του τη γαστροστομία δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Η επανατοποθέτηση είναι εύκολη, γρήγορη και ανώδυνη και γίνεται στο σπίτι του ασθενούς. Μπορεί να γίνει ακόμη και από τους οικείους του ασθενούς. Αντίθετα το Levin πρέπει να το τοποθετήσει ιατρός.

5) Το Levin δεν μπορεί να στερεωθεί καλά. Η στερέωση γίνεται μόνο με μια αυτοκόλλητη ταινία που κολλάει στη μύτη. Καμία άλλη στερέωση δεν είναι δυνατή. Ο σωλήνας της γαστροστομίας ασφαλίζεται στη θέση του μέσω ενός δίσκου ή ενός μικρού μπαλονιού με νερό που βρίσκεται στο εσωτερικό του στομάχου και αποτρέπει την έξοδό του.

6) Το Levin πολύ συχνά αποφράσσεται από τροφές, λόγω του μεγάλου μήκους του, του κυρτού άκρου του και του περάσματος από κυρτά σημεία. Ο σωλήνας της γαστροστομίας δεν αποφράσσεται συχνά, καθώς έχει μικρό μήκος, είναι ευθύς και το εσωτερικό του άκρο ανοικτό.

7) Η τοποθέτηση και κάθε αντικατάσταση του Levin σίτισης είναι πολύ ενοχλητική για τον ασθενή διαδικασία, σε αντίθεση με τη γαστροστομία, που αντικαθίσταται χωρίς ο ασθενής να αντιλαμβάνεται τίποτε.

8) Η τοποθέτηση και κάθε αντικατάσταση του Levin μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό ή ακόμη και τραυματισμό και αιμορραγία στις ρινικές κόγχες, το φάρυγγα, την επιγλωττίδα, το λάρυγγα, τον οισοφάγο (ιδιαίτερα στην περίπτωση που υπάρχει κάποιο εκ κόλπωμα ή αχαλασία του οισοφάγου).

9) Πολύ συχνά η τοποθέτηση η αντικατάσταση του Levin απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες και επιδεξιότητα από τον ιατρό που την πραγματοποιεί.
Η δυσκολία έγκειται στο να κατευθυνθεί ο σωλήνας στον οισοφάγο και όχι στην τραχεία και τους πνεύμονες, να μην παραμείνει στον οισοφάγο, να μην αναδιπλωθεί στο ρινοφάρυγγα και να μην εισχωρήσει πολύ μέσα στο στομάχι ώστε να αναδιπλωθεί, να αποφραχθεί ή να τραυματίσει το στομάχι. Η αντικατάσταση της γαστροστομίας απαιτεί μια απλή εκπαίδευση του ατόμου που θα την πραγματοποιήσει. Δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία και δεν υπάρχει περίπτωση επιπλοκής.

– Κατά την τοποθέτηση ή αντικατάσταση του Levin υπάρχει κίνδυνος να κατευθυνθεί και να παραμείνει (αν δεν γίνει αντιληπτό από αυτόν που το τοποθετεί) στους πνεύμονες, με καταστροφικές συνέπειες αν χορηγηθεί τροφή στο εσωτερικό των πνευμόνων. Αντίθετα κατά την αντικατάσταση της γαστροστομίας δεν υπάρχει περίπτωση λάθους, καθώς υπάρχει μόνο ένας σηραγγώδης πόρος που οδηγεί στο στομάχι, χωρίς διακλαδώσεις.
– Η μακρά παρουσία του Levin προδιαθέτει για λοιμώξεις, ιδιαίτερα των ιγμόρειων και άλλων κόλπων του κρανίου.

Ηθικά ζητήματα

Η τεχνητή σίτιση επιφέρει πολλά και δυσεπίλυτα ηθικά προβλήματα. Το ζήτημα της σίτισης είναι συνυφασμένο με έντονα συναισθηματικά, ηθικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά πιστεύω, που μεταβάλλονται από κοινωνία σε κοινωνία ή ακόμη από άτομο σε άτομο.

Είναι γεγονός ότι σε κάποιες κατηγορίες ασθενών η τεχνητή σίτιση επιστημονικά έχει αποδειχθεί ότι έχει θετικά αποτελέσματα τόσο στην ποιότητα και στην ποσότητα της ζωής τους. Σε άλλες όμως δεν είναι ξεκάθαρα τα οφέλη και υπάρχει ο προβληματισμός αν η παρέμβαση αυτή αποτελεί παράταση της φυσικής διαδικασίας του θανάτου ή της μιζέριας που συνοδεύει κάποιες ανίατες καταστάσεις.

Τα ηθικά ζητήματα που σχετίζονται με την σίτιση χρήζουν όμως προσεκτικής συζήτησης και ανάλυσης από την οικογένεια μαζί με το γιατρό και τους φροντιστές του ασθενούς.

Θ.Γ.

[Total: 25    Average: 2.7/5]