ΒΗΡΥΤΟΣ – Ένα απρόσμενα συναρπαστικό ταξίδι

Κείμενο – Φωτογραφίες: Θεανώ Γαρμπή

Ο Λίβανος είναι ένα μοναδικό μείγμα αρχαίου και νέου πολιτισμού. Αν το σημαντικό ιστορικό παρελθόν της χώρας είναι από τους βασικούς πόλους έλξης των τουριστών, η επανοικοδόμηση και η αναζωογόνηση του κέντρου της Βηρυτού, είναι ένας επιπλέον λόγος ενθουσιασμού για τον επισκέπτη. Η πρωτεύουσα του Λιβάνου διαχειρίζεται την κρίση στην περιοχή, διασκεδάζοντας και παράγοντας ωραία κρασιά, τα οποία απολαμβάνει με την παρέα ενός ναργιλέ….

Το ιστορικό, το αρχαιολογικό ενδιαφέρον και οι προσιτές τιμές, είναι από τα θετικά στοιχεία υπέρ ενός τέτοιου ταξιδιού, καθώς και η κουλτούρα, οι φιλόξενοι πολίτες η έντονη διασκέδαση, και η επίσκεψη σε οινοποιεία.

Είναι χριστιανική και μουσουλμανική. Είναι αραβική, μεσογειακή και ευρωπαϊκή. Είναι η πόλη, με μια θέση στο χάρτη, που της επιτρέπει να παραμένει ανοιχτή σε όλα τα παραπάνω.

Εκεί όπου ο μιναρές του τέμενους βρίσκεται στο ίδιο κάδρο με τον σταυρό της χριστιανικής εκκλησίας και τους χτυπημένους από τους βομβαρδισμούς και τις σφαίρες τείχους, εκεί συνυπάρχουν με εξαιρετικής αρχιτεκτονικής και πολυτελείας πολυώροφα κτίρια και σπίτια…

Η μεγαλύτερη όμως αντίθεση, είναι αυτή που βλέπει κανείς στα μάτια των κατοίκων που έζησαν την πόλη πριν από τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο του 1975, όταν η Βηρυτός ήταν ακόμη γνωστή ως το “Παρίσι της Μέσης Ανατολής”, προσελκύοντας το διεθνές jet set.

Σήμερα, πάνω από 40 χρόνια μετά, η πόλη προσπαθεί να ορθοποδήσει σε ένα δύσκολο περιβάλλον, φιλοξενώντας έναν μεγάλο αριθμό προσφύγων, μια και η Συρία απέχει μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά.

Η αστάθεια που ήρθε και πάλι, λόγω του συριακού εμφυλίου, επηρέασε αρνητικά τον τουρισμό, παρά το γεγονός ότι ο κίνδυνος για τους τουρίστες είναι σχετικά μικρός, όταν αποφεύγονται ορισμένες “προβληματικές” περιοχές, κυρίως στα νότια προάστια της πρωτεύουσας.

Επισκέφτηκα για πρώτη φορά τη Βηρυτό, τον Οκτώβριο του 2010. Μόλις 4 χρόνια μετά τους τελευταίους βομβαρδισμούς από τους Ισραηλινούς. Η Βηρυτός ήταν για μένα από τους προορισμούς που συνήθιζα να διαβάζω μόνο στα τουριστικά περιοδικά. Μέχρι που ένα πρωί βρέθηκα στο Rafic Hariri International (Εθνικός αερολιμένας Βηρυτού), να περιμένω στην ουρά κάτω από τα αυστηρά-σκουρόχρωμα βλέμματα των στρατιωτικών, για να δείξω τα χαρτιά μου, μαζί με την υποχρεωτική αίτηση που συμπλήρωσα στο αεροπλάνο. Ποια είμαι, από που έρχομαι, που εργάζομαι, που μένω στη χώρα μου, που θα μείνω και πόσο θα μείνω στη Βηρυτό, ποιος είναι ο σκοπός της επίσκεψής μου. Μια μάλλον τυπική διαδικασία για την ασφάλεια της χώρας, μα αρκετή για να με κάνει να αισθανθώ αμήχανα με το γεγονός ότι βρισκόμουν σε μια χώρα «υψηλού κινδύνου».

Κατά τη διαδικασία του σωματικού ελέγχου, χώρισαν τους άντρες από τις γυναίκες. Οι άντρες ελέγχονται επιτόπου από άντρες και οι γυναίκες οδηγούνται σε δωματιάκια που κλείνουν με κουρτίνες, για να ελεγχθούν από γυναίκες. Ήταν κιόλας η δεύτερη φορά που αισθάνθηκα παράξενα, η διάκριση του να είμαι γυναίκα, κάτι που δεν είχα βιώσει ποτέ τόσο άμεσα.

b1
Η περιοχή Harisa και η θέα της Βηρυτού από το βουνό

Σκεφτόμουν διαρκώς τα λόγια φίλων και δικών μου ανθρώπων «Μα που πας; Χάθηκε ένα Λονδίνο, ένα Παρίσι; Μην πας!!» Λόγια που με έκαναν να φαίνομαι ανήσυχη, μα κατά βάθος ένιωθα υπέροχα να έχω γυρίσει την πλάτη μου στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, στο απόλυτα «συνηθισμένο», για να πάρω μια γεύση διαφορετική, μια γεύση από την πλευρά την άλλη…

Κοιτάζοντας έξω από το μικρό παραθυράκι του αεροπλάνου, οι πρώτες εικόνες που αντίκρισα με έκαναν να σκεφτώ «Που ήρθα;». Το γκρίζο χρώμα και οι βομβαρδισμένες πολυκατοικίες -από το όχι μακρινό παρελθόν-κυριαρχούσαν. Ένιωσα νευρικότητα, μα συγχρόνως και ενθουσιασμένη που θα ερχόμουν σε επαφή με την αραβική κουλτούρα για πρώτη φορά.

b2
Περιοχή Maameltein

Η Λιβανέζικη κουλτούρα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αυτό γιατί αποτελείται από χριστιανούς και μουσουλμάνους, με το ποσοστό των μουσουλμάνων να είναι λίγο μεγαλύτερο. Δυο αιώνια «αντίθετες» κουλτούρες, που κατάφεραν να συνυπάρξουν ειρηνικά μαζί και να δημιουργήσουν κάτι μοναδικό. Τη μοναδικότητα που χαρακτηρίζει τον Λίβανο και που προσπαθούν εδώ και πολλά χρόνια να καταστρέψουν, με θρησκευτικούς φανατισμούς και πολιτικές διαμάχες.

Η έντονη στρατιωτική παρουσία στο αεροδρόμιο, αλλά και στους δρόμους της πόλης δεν μου ήταν ευχάριστη, ομολογώ. Μας σταματούσαν συχνά για να κάνουν έλεγχο και να ρωτήσουν τον προορισμό μας. Θα συνειδητοποιούσα σύντομα, πως είναι κάτι άκρως απαραίτητο για την ασφάλεια των πολιτών και όχι μια «στρατιωτική επίβλεψη» με την κακή έννοια. Αργότερα θα ανακαλύψω ότι, αυτή δεν είναι η εικόνα που χαρακτηρίζει τους Λιβανέζους, εκείνη η αυστηρή των στρατιωτικών, με τον φόβο για ένα ακόμα χτύπημα. Πρόκειται για έναν λαό ιδιαίτερα χαμογελαστό, πολύ φιλόξενο και φιλικό, έτοιμο να γλεντήσει ανά πάσα στιγμή, να τραγουδήσει και να χαλαρώσει.

Ο Λίβανος είναι από τις λιγότερο, θρησκευτικά, αυστηρές χώρες της Μέσης Ανατολής. Περιέχει λίγο από Μεσογειακή κουλτούρα, λόγω της θέσης της στη Μεσόγειο αλλά και λίγο από Ευρώπη, λόγω της επιρροής που άσκησαν οι Γάλλοι την εποχή που βρέθηκε υπό την κυριαρχία τους. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι Λιβανέζοι μιλούν γαλλικά. Παρόλα αυτά, κατάφερε να κρατήσει την κουλτούρα της άθικτη.

Είναι μια χώρα ανεκτική σε σχέση με τις άλλες -άκρως αυστηρές αραβικές χώρες- αλλά όμως και συντηρητική σε θέματα όπως η τιμή της οικογένειας, στο πως πρέπει να στέκεται μια γυναίκα κοινωνικά και σύμφωνα με τους πατριαρχικούς κανονισμούς, χωρίς να της στερεί βασικές της ελευθερίες, αλλά σίγουρα ασκώντας κάποια πίεση.

b3
Βηρυτός – Κέντρο

Όλες μου οι φοβίες άρχισαν να υποχωρούν μέρα με την ημέρα, όταν άρχισα να περπατώ στους δρόμους της, να μιλώ με τους ανθρώπους της και να μπαίνω στα σπίτια τους. Μια μέρα, πήγαμε επίσκεψη στο οικογενειακό σπίτι της Λιβανέζας φίλης μου. Αφού μας καλοδέχτηκαν με ήδη ανοιχτή την πόρτα, διαπίστωσα ότι η πόρτα πίσω μας δεν έκλεισε, αλλά παρέμεινε ανοιχτή. Ανοιχτή ήταν και η πόρτα του απέναντι διαμερίσματος. Φίλοι, γνωστοί και συγγενείς από τα άλλα διαμερίσματα της πολυκατοικίας μπαινόβγαιναν, είτε για να πιουν ένα κουπάκι αραβικό καφέ, είτε για να καθίσουν για λίγο και να απολαύσουν ναργιλέ όλοι μαζί, είτε για να προσφέρουν ένα πιάτο φαγητό από αυτό που είχαν μαγειρέψει. Χαρούμενες φωνές ακουγόντουσαν από παντού και η κίνηση ήταν έντονη. Οι Λιβανέζοι έχουν πολύ αναπτυγμένο το αίσθημα της συντροφικότητας, σε όλους τους τομείς της ζωής τους.

Από ότι με πληροφόρησε η φίλη μου, συνηθίζουν να αφήνουν τις πόρτες τους ανοιχτές. Ήταν κάτι που με άφησε έκπληκτη, καθώς και το γεγονός ότι δεν κλειδώνουν τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητά τους, αντιθέτως, τα αφήνουν συχνά ανοιχτά και χωρίς κανένα ιδιαίτερο άγχος. Ένιωσα πολλές φορές να βρίσκομαι, όχι σε μια σύγχρονη πόλη, αλλά σε χωριό της ελληνικής επαρχίας, λίγες δεκαετίες πριν.

Πρόκειται για ανθρώπους που ζουν με το κίνδυνο του πολέμου, που έχουν περάσει και περνούν πολλά, που έχει χρειαστεί να κτίσουν τη χώρα τους, τη ζωή και τα όνειρά τους από την αρχή, ξανά και ξανά. Κι όμως, δεν βλέπεις παρά βλέμματα γεμάτα ζωντάνια και δίψα για διασκέδαση, για ζωή. Δεν συναντάς ίχνος μιζέριας στο τρόπο που ζουν, το τρόπο που σκέφτονται και αντιλαμβάνονται τη ζωή. Συνεχίζουν, σα να μην έχει συμβεί τίποτα και σα να μην πρόκειται να ξανασυμβεί. Μια αντιμετώπιση που θαύμασα και θεώρησα εντυπωσιακή.

b4
Αγαπημένη συνήθεια των Λιβανέζων, είναι να συνοδεύουν τη μπύρα τους με φρέσκα, ωμά φασόλια. Βγάζουν το καρπό μέσα από τα φασολάκια και τον τρώνε, πίνοντας τη μπύρα τους με ναργιλέ, πριν το φαγητό.

Μεγάλα εμπορικά κέντρα, σύγχρονα, όμορφα εστιατόρια αλλά και έντονη νυχτερινή ζωή. Από την άλλη, η έντονη αραβική παρουσία, οι γειτονιές με τα απλωμένα ρούχα, τα παλιά-γραφικά αυτοκίνητα και λεωφορεία από μια άλλη εποχή, οι μικροπωλητές με τις μεγάλες τσαγιέρες να πουλούν τον αραβικό καφέ και το Σαλέπι.

Εντύπωση μου έκανε η πολύ καλή εξυπηρέτηση των πωλητών όπου κι αν πήγαμε, η ευγένεια και η διάθεση να μας βοηθήσουν αλλά και να μας εξυπηρετήσουν με το καλύτερο τρόπο. Έχοντας δουλέψει πολλά χρόνια σε εστιατόρια, θα πω ότι με εντυπωσίασε ο τρόπος εξυπηρέτησης στα εστιατόρια, ο συντονισμός, αλλά και η ευγένεια του προσωπικού. Ήταν κάτι που απόλαυσα και που ευχήθηκα, κάποτε να αποκτήσει αυτό το προσόν και η δική μου χώρα. Την ευγένεια!

Η σύγχρονη εικόνα, δεν έχει καταφέρει να σκεπάσει την παραδοσιακή εικόνα της Βηρυτού. Με τη συγκοινωνία να είναι υποτυπώδης, αναγκάζονται να έχουν όλοι αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται εκτός από έντονο νέφος και μια έντονη κίνηση στους δρόμους, που σε αφήνει ακίνητο με τις ώρες μέσα στο αυτοκίνητο να περιμένεις. Η κίνηση της Αθήνας, δεν είναι παρά ένα ευχάριστο διάλειμμα στο δρόμο. Αγανάκτησα!

Ο τρόπος οδήγησης των Λιβανέζων ήταν το λιγότερο τρομαχτικός. Δεν ακολουθούν κανέναν οδικό κανονισμό, οι τροχονόμοι είναι ανύπαρκτοι και η αίσθηση που είχα ότι θα τρακάρουμε, πολύ συχνή. Οι δρόμοι έμοιαζαν με μια μεγάλη πίστα για συγκρουόμενα αυτοκινητάκια. Είδα οδηγούς να πίνουν αλκοόλ καθώς οδηγούσαν, με το ένα χέρι κρατούσαν το τιμόνι και με το άλλο χέρι το μπουκάλι της μπίρας. Η φίλη μου, μου εξήγησε ότι το αλκοόλ επιτρέπεται στην οδήγηση, δεν υπάρχει νόμος που να το απαγορεύει, ούτε και επιβάλουν κάποιο πρόστιμο.

b5
Βηρυτός

Κάνοντας εκδρομές στις γύρω περιοχές και έξω από τη Βηρυτό, τα χωριουδάκια στα βουνά μου θύμισαν έντονα τη Βόρεια Ελλάδα. Η μυρωδιές από τα πεύκα, τα χρώματα, τα ελαιόδεντρα, οι ανθρώπινες φιγούρες, οι ταβέρνες, οι χριστιανικές εκκλησίες, καθώς και οι απέραντες εκτάσεις από αμπέλια.

Γαστρονομία

Έξοχη είναι η γαστρονομία της με μεγάλο εύρος επιλογών, από παραδοσιακά λιβανέζικα μέχρι διεθνείς κουζίνες, με εξαιρετικής ποιότητα ψάρια και εκπληκτικά ντόπια κρασιά.

Τα προϊόντα τους μεσογειακά και η κουζίνα τους απλή, λυτή και υγιεινή. Τα γεύματα τους περιέχουν πολλές σαλάτες ωμές, καθώς και φρούτα. Το ελαιόλαδο και το σκόρδο έχουν το πρώτο ρόλο σε πολλά από τα πιάτα τους. Επίσης, τα όσπρια και τα λαχανικά, έχουν και αυτά τη πρώτη θέση στη Λιβανέζικη κουζίνα.

Τα θαλασσινά δεν είναι από τα πιάτα που θα βρούμε σε αφθονία, το ίδιο και τα μαγειρευτά φαγητά, καθώς και το μοσχαρίσιο κρέας. Αντίθετα, το αρνίσιο κρέας είναι πιο συχνό, ιδιαίτερα σε μορφή κεμπάπ. Και κάπου εκεί, παρεμβαίνει η σημαντική επιρροή της Ανατολής, για να φέρει τα πικάντικα πιάτα στην επιφάνεια της Λιβανέζικης κουζίνας. Γενικότερα, δεν αγαπούν τις σάλτσες, πρόκειται για μια «στεγνή» κουζίνα, με αρκετές γεύσεις να είναι γνώριμες και οικείες σε εμάς τους Έλληνες, όπως τα ντολμαδάκια, αλλά πάντα χωρίς κιμά και χωρίς την αυγοκομμένη άσπρη σάλτσα.

Δεν χρησιμοποιούν το βούτυρο ή τη Μαργαρίνη, αλλά το καθαρό ελαιόλαδο. Δεν αγαπούν το φαγητό τύπου fast food όπως οι δυτικοί, αν και υπάρχουν αρκετές δυτικές αλυσίδες γρήγορου φαγητού.

Τα γλυκά και τα σιροπιαστά (τα οποία δεν περιέχουν πολύ σιρόπι), είναι μοναδικής γεύσης, από τα ωραιότερα που έχω γευτεί.

Τα παγωτά, τα μπισκότα μπουκίτσες που μυρίζουν το υπέροχο φρέσκο βούτυρο και τα μπακλαβαδάκια. Πάντα φρέσκα και μυρωδάτα, χρησιμοποιούν φρέσκο βούτυρο, φρέσκους ξηρούς καρπούς και φρούτα. Δεν χρησιμοποιούν πολύ τη σοκολάτα, δεν την αγαπούν ιδιαίτερα, ούτε και τις πάστες.

Τα εξαιρετικά κρασιά του Λιβάνου

Η οινοπαραγωγή στον μουσουλμανικό κόσμο είναι περιορισμένη λόγω θρησκείας. Έτσι, ο Λίβανος και το Ισραήλ είναι οι μόνες χώρες με ενδιαφέροντα κρασιά στη Μέση Ανατολή. Στην αμπελουργία ο Λίβανος είναι μοναδικός, με διεθνούς επιπέδου κρασιά. Τα κρασιά που παράγει, είναι από το πιο ωραία που έχω δοκιμάσει. Εκπληκτικά Ροζέ, υπέροχα λευκά και ισορροπημένα κόκκινα.

Παρότι η άμπελος καλλιεργείται στην περιοχή 6.000 χρόνια, η σύγχρονη οινοπαραγωγή οφείλεται στους Γάλλους κατακτητές και στο τάγμα των Ιησουιτών, που έφτιαξε το 1857 ένα από τα πρώτα οινοποιεία, το Chateau Ksara. Γενικά οι Λιβανέζοι οινοποιοί προτιμούν τις γαλλικές ποικιλίες, υπάρχουν όμως και ενδιαφέροντα ντόπια σταφύλια. Επίσης, όλοι φτιάχνουν Arak (ρακή δική τους), που κατεβαίνει εύκολα και πολύ ευχάριστα, αλλά ζαλίζει γρήγορα.

b6
Τα ονομάζουν Safad (Οστρακοειδή στα Αραβικά). Είναι ένα είδος εξαιρετικά νόστιμο που δεν είχα ξαναδοκιμάσει ή ξαναδεί. Βρίσκεται στα θαλάσσια ύδατα γύρω από τη Βηρυτό.

Αξέχαστη θα μου μείνει η εμπειρία, όταν με πήγε η φίλη μου σε έναν παραδοσιακό φούρνο, 9 η ώρα το πρωί, για να πάρουμε αυτό που συνηθίζουν να τρώνε οι Λιβανέζοι για πρωινό, όπως θα τρώγαμε εμείς μια απλή τυρόπιτα. Το περίφημο Λαχμαζούν, που αν και Αρμένικο στην προέλευση, είναι πολύ διαδεδομένο στον Αραβικό κόσμο και την Τουρκία. Πρόκειται για μια πολύ λεπτή πίτα, που μπαίνει επάνω σαν γέμιση αρνίσιος κιμάς, σκόρδο, ντομάτα, κρεμμύδι, μισό στημένο λεμόνι και διάφορες καυτερές πιπερίτσες (προαιρετικά). Ψήνεται στο φούρνο με ξύλα και ύστερα τυλίγεται. Η φίλη μου έφαγε δύο από αυτά με μια εκπληκτική άνεση, ενώ εγώ δεν άντεξα ούτε μισό, υποφέροντας για το υπόλοιπο της ημέρας από μια τραγική καούρα.

b7
Παραδοσιακός λιβανέζικος φούρνος που φτιάχνει αποκλειστικά Λαχμαζούν

Η πόλη Βύβλος (ή Τζουμπαίλ στα αραβικά), περιλαμβάνει τα εντυπωσιακά σπήλαια της Ζάμπα που αναπτύσσονται σε δύο ανεξάρτητα επίπεδα και το πρώτο είναι επισκέψιμο μόνο με βάρκα. Θεωρείται η αρχαιότερη πόλη στο κόσμο που κατοικείται συνεχώς από το 5000 π.Χ. και έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO. Από το λιμάνι της εξαγόταν η περίφημη ξυλεία κέδρου σε όλο τον αρχαίο κόσμο, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι στην αρχαιολογική ομάδα που προσπαθεί σήμερα να εντοπίσει την ακριβή του θέση συμμετέχουν και Έλληνες επιστήμονες.

Συναρπαστικό το Εθνικό Μουσείο της πόλης, όπου ξετυλίγεται η ιστορία της περιοχής από την εποχή των Φοινίκων μέσα από έναν πλούτο εκθεμάτων.

Αυτό που χαρακτηρίζει σήμερα την πόλη είναι η αναγεννημένη “νεκρή ζώνη” που χώριζε τις χριστιανικές από τις μουσουλμανικές περιοχές στη διάρκεια του εμφυλίου. Μετά την ολοσχερή καταστροφή της, άρχισε να ξαναχτίζεται πριν από 20 χρόνια και μεταμορφώθηκε σε μια σύγχρονη περιοχή που φιλοξενεί κυρίως γραφεία, πολυτελή καταστήματα και δεκάδες καφέ, εστιατόρια και μπαρ, ενώ το βράδυ δεν διαφέρει σε τίποτα από το κέντρο μιας κοσμοπολίτικης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.

Στη Βηρυτό δεν θα βαρεθείτε τη νύχτα. Η πόλη φημίζεται για τα μπαρ και τα κλαμπ της, όπου οι ντόπιοι διασκεδάζουν μέχρι το πρωί.

jeita
Σπήλαιο της Jeita

Τη δεύτερη φορά που επισκέφτηκα τη Βυρητό, ήταν την άνοιξη του 2011. Διάλεξα ένα ξενοδοχείο σε μια ονομαστή περιοχή με το όνομα Maameltein, με υπέροχη θέα στη Θάλασσα. Παρόλο που επρόκειτο για ένα καλό ξενοδοχείο, η καθαριότητα του δωματίου δεν ήταν η καλύτερη, κάτι που με ανάγκασε να ζητήσω να καθαριστεί και πάλι. Αν και το γεγονός αυτό δεν αντιπροσωπεύει όλα τα ξενοδοχεία, η καθαριότητα είναι το «αδύναμο» σημείο της πόλης και της νοοτροπίας των Λιβανέζων.

Η ανακύκλωση είναι μια άγνωστη λέξη για αυτούς, οι δρόμοι έχουν σκουπίδια, πετάνε τα αποτσίγαρα από το παράθυρο των αυτοκινήτων και τα πλαστικά στη μέση του δρόμου, σα να είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό.

Το τσιγάρο επιτρεπόταν παντού, ακόμα και μέσα στο αεροδρόμιο, στις αίθουσες αναμονής. Βλέπαμε υπαλλήλους αεροδρομίου και αστυνομικούς να καπνίζουν κάτω από τις επιγραφές «Απαγορεύεται το κάπνισμα». Μια εικόνα που με πήγε αρκετά χρόνια πίσω, στην ελληνική πραγματικότητα της δεκαετίας του ’80 και του ’90.

b8
Arack: Εθνικό ποτό του Λιβάνου, με υψηλό αλκοολικό δείκτη, κάτι ανάμεσα σε ρακή και ούζο γευστικά, που περιέχει γλυκάνισο. Σερβίρεται σε κανάτες, τις οποίες γεμίζουν με μισή ποσότητα ποτό και μισή παγωμένο νερό. Στα σπίτια τους το διατηρούν σε αυτή τη μορφή στο ψυγείο. Αν και ελαφρύ στη γεύση, είναι αρκετά δυνατό και ξεγελάει περισσότερο και από το ούζο.

Μια από τις εικόνες που θα μου μείνουν, είναι όταν έφευγα από τη Βηρυτό τη δεύτερη φορά. Γύρισα να αποχαιρετήσω τη φίλη μου με μια αγκαλιά διαρκείας και να την ευχαριστήσω για την φιλοξενία, όταν ένας στρατιωτικός με όπλο μας πλησίασε για να μας χωρίσει, λέγοντάς μας «Αρκετά, παρακαλώ απομακρυνθείτε». Μας απομάκρυνε με τα χέρια του. Μου δημιούργησε εκνευρισμό το γεγονός και αντέδρασα έντονα, λέγοντας «Με πιο δικαίωμα επεμβαίνει». Αντιθέτως, η φίλη μου υπάκουσε, μου ζήτησε να ηρεμήσω και να υπακούσω κι εγώ, και μου εξήγησε ότι για την χώρα της δεν είναι μια συνηθισμένη εικόνα να αγκαλιάζονται δυο γυναίκες, μοιάζει περίεργη και δεν αρέσει. Επίσης, λόγω του ότι βρισκόμουν πολύ κοντά στο χώρο ελέγχου, δεν επιτρεπόταν πλέον η σωματική επαφή με κανέναν πολίτη από έξω.

Αν και αυτή ήταν η τελευταία μου εικόνα, έχω να θυμάμαι όμορφες και χαλαρωτικές βόλτες στο κέντρο της Βηρυτού, στα πλακόστρωτα, τα γραφικά στενάκια με τα όμορφα μαγαζάκια και τις μυρωδιές από τα εξωτικά φρούτα που αρωματίζουν οι άραβες το καπνό των ναργιλέδων τους, τα γνήσια και αληθινά χαμόγελα των Λιβανέζων, την ευγένεια, τη ζεστασιά και την απλότητα των ανθρώπων της, με μία τάση αθωότητας. Πρόκειται για μια πόλη ήρεμη, με πολλές ομορφιές να ανακαλύψεις, μέσα και γύρω από αυτήν.

Βηρυτός, η Ανατολή της μεσογείου με πινελιές Ευρώπης, ένας συνδυασμός που την καθιστά μια πόλη μοναδική!

Σήμερα, το αμερικανικό υπουργείο έχει εκδώσει ταξιδιωτική οδηγία, προειδοποιώντας τους πολίτες για τον κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων, εχθροπραξιών, εκρήξεων βίας και απαγωγών, κυρίως κοντά στα σύνορα με τη Συρία και το Ισραήλ.

[Total: 3    Average: 3.7/5]