Αντωνία Χατζή: «Με ψυχραιμία και ενημέρωση αντιμετωπίζω τον καρκίνο του μαστού»

Συνέντευξη στη Θεανώ Γαρμπή

 (Η συνέντευξη έγινε την περίοδο που η κα Χατζή έκανε τις χημειοθεραπείες)

 

θα ήθελα να μας πείτε την ηλικία σας και πότε διαγνωστήκατε με καρκίνο του Μαστού

Είμαι 37 χρονών και διαγνώστηκα με καρκίνο του Μαστού στις 28 Αυγούστου του 2013

Πως το ανακάλυψατε;

Συνειδητοποίησα ότι είχα κάτι σαν κουβαράκι στο στήθος και πήγα άμεσα στον γυναικολόγο για να με εξετάσει. Εκείνος μου είπε ότι δεν είναι τίποτα, είναι μια κύστη. Μου είπε να κάνω ένα Ultra Sound. Ακόμα και στο Ultra Sound, στα αποτελέσματα, η γιατρός μου είπε ότι δεν είναι τίποτα, είναι απλά μια κύστη. Κι έτσι καθησύχασα τον εαυτό μου και δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με το θέμα. Τον επόμενο μήνα, έτυχε να κάνω μια άλλη γυναικολογική επέμβαση στον ίδιο γυναικολόγο και του είπα επί την ευκαιρία να το ξανακοιτάξει. Το είδε και μου είπε ότι δεν είναι τίποτα, απλά έχει φουσκώσει λίγο λόγω περιόδου. Αυτό έγινε το μήνα Απρίλιο. Την πρώτη φορά που το ανακάλυψα ήταν Μάρτιος, άρα είχε μεσολαβήσει ένας μήνας. Τον Αύγουστο, 5 μήνες μετά, κάτι μέσα μου ξαφνικά, κάτι σαν ένστικτο με ταρακούνησε μια μέρα και είπα «Δεν γίνεται, πρέπει να πάω να το κοιτάξω ξανά».  Μίλησα με τον πατέρα μου και του είπα τις σκέψεις μου, ότι θέλω να πάω να εξεταστώ και ότι θα πάω σε γυναικολόγο. Εκείνος μου είπε ότι πρέπει να πάω σε χειρουργό, όχι σε γυναικολόγο, αυτοί είναι οι ειδικοί σε αυτά τα θέματα.

Αν και ήταν περίοδος διακοπών και γιορτών εκείνες τις ημέρες, εγώ είχα άγχος και ήθελα να το κοιτάξω. Κι έτσι κανονίστηκε από τον πατέρα μου, μόλις θα ερχόταν ένας πολύ καλός χειρουργός από τις διακοπές του, να με δει. Με είδε το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου και με έβαλε να κάνω Ultra Sound, μαστογραφία και βιοψία. Μετά από δύο μέρες μου είπε ότι είναι καρκίνος και ότι ο ίδιος προτείνει να γίνει αφαίρεση στήθους λόγω του μεγέθους του όγκου και της θέσης του.

(Μας πληροφορεί η Αντωνία ότι στη Κύπρο όλοι όσοι ανακαλύπτουν ότι έχουν καρκίνο και γίνει η διάγνωση, πρέπει να γραφτούν ως «καρκινοπαθείς» είτε σε ιδιωτικό, είτε σε δημόσιο νοσοκομείο. Και αυτό συμβαίνει για να πάρουν άμεσα τη φροντίδα που χρειάζονται από το κράτος. Αν πάλι κάποιος θέλει, μπορεί να φύγει στο εξωτερικό για την ιατρική περίθαλψη)

Είχε μεγαλώσει ο όγκος;

Το Μάρτιο φάνηκε ότι ο όγκος ήταν μισό εκατοστό. Τον Αύγουστο φάνηκε ότι ήταν 2 εκατοστά. Ήταν στο στάδιο 2 πρώτο στάδιο. Θα μπορούσα να το είχα αφαιρέσει και να μην χρειαζόταν τίποτε άλλο. Στη συνέχεια με συμβούλεψε να μιλήσω και σε κάποια ογκολόγο, στο ογκολογικό τμήμα με παραπομπή δική του, για να αποφασιστεί από την ιατρική ομάδα η απόφαση της διαδικασίας και της θεραπείας, καθώς να γίνει και πιο εκτεταμένη βιοψία. Πήγα στην ογκολόγο και έκανα πιο εκτεταμένες εξετάσεις. Όταν βγήκαν τα αποτελέσματα είδαν ακριβώς το μέγεθος του όγκου και το είδος του καρκίνου, αν είχε πάει λεμφαδένες και ανάλογα έβγαλαν την απόφαση. Αποφασίστηκε να γίνει μαστεκτομή και όταν περάσει η περίοδος της επούλωσης να κάνω 8 γύρους χημειοθεραπείας. Οι πρώτες 4 με άλλα φάρμακα και οι επόμενες 4 με άλλα φάρμακα. Θα έκανα τις χημειοθεραπείες ανά 2 εβδομάδες.

Θα ήθελα να μας εξηγήσετε γιατί πήγατε σε χειρουργό και όχι σε γυναικολόγο όπως συνηθίζεται;

Ο ειδικός για ογκίδια είναι ο χειρουργός και όχι ο γυναικολόγος. Είναι ειδικότητα του χειρουργού ­και θα πρέπει να γίνει ενημέρωση του κόσμου πάνω σε αυτό γιατί υπάρχει λανθασμένη αντίληψη.­ Η επίσκεψη πρέπει να γίνεται σε χειρουργό. Όταν αφορά τα γυναικολογικά, όπως η μήτρα, οι ωοθήκες ή ο τράχηλος, πάμε στον γυναικολόγο, αλλά για θέμα ογκιδίων που ίσως παρατηρήσουμε στο στήθος, πηγαίνουμε σε χειρουργό. Και τη Μαστογραφία, πάλι χειρουργός πρέπει να τη διαβάσει. Ο σωστός γυναικολόγος όταν ανακαλύψει ογκίδιο σε μαστογραφία, πρέπει να σε παραπέμψει σε χειρουργό. Κι εγώ είχα άγνοια πάνω στο θέμα. Φταίει και η πολιτεία που δεν ενημερώνει.

Πως αισθανθήκατε όταν σας το ανακοίνωσαν;

Αισθανόμουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Άρχισα να το δουλεύω στο μυαλό μου, παρόλο που είχαν πει 3 φορές ότι δεν είναι τίποτα, παρά μόνο μια κύστη. Μπήκα στο internet και διάβασα διάφορα πράγματα για τα ογκίδια του Μαστού, για τα μεγέθη, για τα είδη του καρκίνου. Ήταν σα να το ήξερα. Και όταν με ψηλάφησε ο χειρουργός κατάλαβα από την αντίδρασή του ότι δεν ήταν κάτι καλό και μου το είπε πως είναι 50-­50 αν είναι καλοήθης ή κακοήθης ο όγκος. Έτσι άρχισα να προετοιμάζομαι ακόμα περισσότερο ψυχολογικά και να το ψάχνω.

Όταν μου το ανακοίνωσε ένιωσα αυτό που λέμε «Αχ Θεέ μου, πρέπει τώρα να πιω αυτό το πικρό ποτήρι;» Αλλά δεν τρομοκρατήθηκα γιατί και από ότι είχα διαβάσει και από όσα είχα συζητήσει με τον πατέρα μου που έχει σχέση με γιατρούς, ήξερα ότι ο καρκίνος του μαστού σε γενικές γραμμές είναι αντιμετωπίσιμος. Έτσι δεν πανικοβλήθηκα. Το θέμα της μαστεκτομής δεν με φόβισε ιδιαίτερα, γιατί πάνω από όλα είναι η υγεία και μετά η αισθητική. Σήμερα υπάρχουν διάφορα μέσα που μπορούν να διορθώσουν σε κάποιο βαθμό την αισθητική πλευρά, όπως πλαστικοί χειρουργοί ή το θέμα της ανάπλασης. Έτσι επικεντρώθηκα περισσότερο στο θέμα της υγείας. Είχα άγχος γιατί ήξερα πως αν ήταν επηρεασμένοι οι λεμφαδένες μου θα ήταν ακόμα πιο επικίνδυνα τα πράγματα. Ευτυχώς για μένα δεν είχαν επηρεαστεί. Αυτό με έκανε να νιώσω καλύτερα. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν το κομμάτι της χημειοθεραπείας. Τα συμπτώματα, η απουσία από τη δουλειά, η όλη ταλαιπωρία η σωματική. Αλλά ψυχολογικά κρατήθηκα αρκετά καλά και συνεχίζω να κρατιέμαι.

Οι γιατροί πως ήταν μαζί σας, πως σας φέρθηκαν;

Αν εξαιρέσουμε εκείνο το γυναικολόγο που είναι ιδιώτης και έκανε τη λάθος διάγνωση (Μας λέει ότι δεν τον ξαναείδε και δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί του), ο χειρουργός ήταν πάρα πολύ καλός και αυτός από ιδιωτική κλινική. Επίσης το ογκολογικό τμήμα που είναι δημόσιο το μεγαλύτερο μέρος του, κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικό. Και οι γιατροί και οι νοσοκόμες. Όλο το προσωπικό είναι πάρα πολύ οργανωμένο. Ξέρουν πώς να σου μιλήσουν, πως να σε προσεγγίσουν και σε κάνουν να νιώθεις ασφάλεια.

Οι γονείς σας πως το αντιμετώπισαν;

Οι γονείς μου το πήραν ψύχραιμα και ήταν δίπλα μου. Ο πατέρας μου είχε ψάξει πολύ το θέμα για το που θα καταλήξουμε, σε ποιο γιατρό, στο που θα γίνει η επέμβαση κ.λπ. Με στήριξαν σε όλα. Η τακτική τους ήταν, ότι πουν οι γιατροί να το κάνω, διότι έχουν εμπιστοσύνη στο ιατρικό σύστημα.

Με τη δουλειά σας αντιμετωπίσατε κάποιο πρόβλημα;

Όχι, κανένα. Είμαι κυβερνητικός υπάλληλος, αυτό που λέτε στην Ελλάδα «Δημόσιος Υπάλληλος» και δεν μπορούν να δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα, π.χ. μια απόλυση. Σε τέτοιες περιπτώσεις δικαιούμαστε και παίρνουμε άδεια μέχρι και 6 μήνες.  

Τι θεωρείτε ότι μπορεί να προκάλεσε τη καρκινογένεση και ποια ήταν η ποιότητα ζωής σας έως τώρα;

Πάντα έκανα υγιεινή ζωή. Δεν έχω κάνει καταχρήσεις ή χρήση ουσιών. Δεν πίνω, δεν έπινα ποτέ και δεν κάπνισα ποτέ μου. Ούτε μπορώ να πω ότι η διατροφή μου ήταν ποτέ ανθυγιεινή.  Το ογκολογικό με παρέπεμψε στο ινστιτούτο γενετικής για να κάνω μια εξέταση, η οποία στοιχίζει 3.000 ευρώ (αν πας να την κάνεις μόνη σου), και δείχνει αν έχω την μετάλλαξη που προκαλεί το καρκίνο στο στήθος και τις ωοθήκες. Εάν θέλει κάποιος να δει αν έχει ένα συγκεκριμένο τύπο μετάλλαξης (γιατί υπάρχουν πολλοί τύποι), τότε στοιχίζει 300 ευρώ. Αν θέλει να δει γενικά αν έχει τη μετάλλαξη και ποιο είδος, τότε στοιχίζει 3.000 ευρώ. Προσωπικά δεν πλήρωσα λόγο του  καταγραμμένου ιστορικού μου που μου έδωσε και το παραπεμπτικό από το ογκολογικό. Αυτή η παραπομπή έγινε με βάση το ιστορικό μου, γιατί στην οικογένειά μου υπήρχαν κρούσματα καρκίνου από πολλά άτομα, όπου κάποια από αυτά­κοντινά συγγενικά πρόσωπα ­είχαν διαγνωστεί με αυτή τη μετάλλαξη. Και μετά από την εξέταση φάνηκε ότι κι εγώ έχω τη μετάλλαξη αυτή. Αυτό σημαίνει ότι η εμφάνιση του καρκίνου σε μένα και μάλιστα σε νεαρή ηλικία, οφείλεται στην κληρονομικότητα.

Υπάρχει ο φόβος της μετάστασης, για τη δική μου περίπτωση, υπάρχει ένα 10% πιθανότητα, όμως όταν κάνεις τις χημειοθεραπείες μειώνεται στο 2%. Δεν θα χαλάσω την ψυχολογία του εαυτού μου για αυτό το 2%

Πιστεύετε, λοιπόν, ότι μπορεί να υπάρχει κληρονομικότητα;

Όχι μπορεί, υπάρχει. Τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση. Αυτός ήταν ο λόγος της εμφάνισής του.

Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σας από τη στιγμή που το μάθατε;

Νομίζω ότι αυτό θα φανεί αργότερα, γιατί τώρα βρίσκομαι στη φάση που λαμβάνω τη θεραπεία και το μυαλό μου είναι στο να τελειώσει αυτό. Δεν ξέρω μετά πως θα αισθάνομαι. Κάποια πράγματα που μου περνούν από το μυαλό, είναι ότι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η υγεία, διότι όταν το έχεις αυτό, όλα τα άλλα σχεδόν είναι στο χέρι σου. Στα υπόλοιπα θέματα έχεις κάποιες επιλογές, πάνω σε αυτό δεν έχεις επιλογή.

Αισθανθήκατε φόβο;

Ναι αλλά, επειδή έχω διαβάσει πάρα πολλά για το συγκεκριμένο θέμα και τη δική μου περίπτωση, σε σχέση με το μέγεθος του όγκου, το που έχει πάει, το αν έχει επηρεάσει τους λεμφαδένες, τις πολλές στατιστικές που διάβασα για το τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, ναι μεν φοβάμαι για κάποια υποτροπή, αλλά είναι αρκετά μικρές οι πιθανότητες να συμβεί αυτό. Δεν ξέρω πως θα ένιωθα αν ήξερα πως οι πιθανότητες θα ήταν περισσότερες. Σίγουρα ο φόβος θα ήταν μεγαλύτερος. Υπάρχει ο φόβος της μετάστασης, γιατί όταν κάνεις την επέμβαση (μιλάω πάντα για τη δική μου περίπτωση) υπάρχει ένα 10% πιθανότητα για μετάσταση, όμως όταν κάνεις τις χημειοθεραπείες μειώνεται στο 2%. Δεν θα χαλάσω την ψυχολογία του εαυτού μου για αυτό το 2%. Αν συμβεί αργότερα το οτιδήποτε, θα το αντιμετωπίσω όπως πρέπει να το αντιμετωπίσω. Θα κάνω ότι πρέπει να κάνω. Τώρα, αν η ζωή μου ήταν ως εδώ, δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Αυτό που σκέφτομαι όταν πηγαίνει πίσω το μυαλό μου στη ζωή μου, είναι ότι δεν έχω μετανιώσει για ότι έχω κάνει ή δεν έχω κάνει μέχρι σήμερα. Είμαι πολύ ευχαριστημένη για το πως έζησα και ζω. Αλλά  ελπίζω ότι θα πάνε όλα καλά.

Είστε σε κάποια σχετική οργάνωση η οποία στηρίζει καρκινοπαθείς;

Μου είπαν για την οργάνωση της Europadonna, η οποία υπάρχει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Μια οργάνωση σχετική με το καρκίνο του μαστού που βοηθάει της κοπέλες. Όταν γίνεις μέλος μπορείς να πάρεις και κάποια βοηθήματα χωρίς καμία χρέωση. Γράφτηκα και όντως μου έδωσαν σιλικόνη και ειδικό στηθόδεσμο. Επίσης σου δίνει κουπόνια εκπτωτικά για να πάρεις είτε σκουφάκι, είτε περούκα σε καλύτερη τιμή. Προσφέρει και ψυχολογική υποστήριξη μέσω ομαδικών γκρουπ. Λαμβάνω μέρος σε ένα από αυτά. Δίνει υποστήριξη και σε ατομικό επίπεδο, αλλά δεν το επέλεξα. Προσωπικά το έκανα περισσότερο για να ακούσω κάποιες άλλες εμπειρίες από κοπέλες της ηλικίας μου και πως το αντιμετωπίζουν. Σε ψυχολόγο δεν έχω θελήσει να πάω, γιατί δεν θεωρώ ότι το χρειάζομαι. Στη Κύπρο υπάρχει και ο αντικαρκινικός σύνδεσμος που ήρθα σε επαφή μαζί του για να δει κάποια φυσικοθεραπεύτρια το χέρι μου, γιατί αφαιρέθηκαν πέντε λεμφαδένες, κάτι το οποίο προκαλεί το λεγόμενο «Λεμφείδημα». Ο σύνδεσμος αυτός, επίσης διαθέτει ψυχολογική υποστήριξη.

Έχετε αλλάξει καθόλου τον τρόπο διατροφής σας;

Επειδή έχω διαβάσει αρκετά πράγματα στο internet και από ότι μου λένε διάφορα άτομα, αλλά και από κάποια βιβλιογραφία, παίζει ρόλο η διατροφή αλλά αυτό δεν είναι αποδεδειγμένο. Έχω ρωτήσει την ογκολόγο μου πάνω σε αυτό το θέμα. Μου είπε ότι πρέπει να τρώω υγιεινά, αλλά με μέτρο. Δεν χρειάζεται να κόψω κάτι, αλλά ούτε και να το παρακάνω με κάτι. Όλα με μέτρο. Τη ρώτησα συγκεκριμένα για τη ζάχαρη, γιατί έχω ακούσει ότι δεν είναι ότι καλύτερο για τους καρκινοπαθείς, και μου είπε ότι γενικά δεν είναι καλή η κατανάλωση ζάχαρης, για όλους. Απλά να είμαι με αρκετά με μέτρο μαζί της. Προσπαθώ να προσέχω, αλλά όχι ιδιαίτερα πολύ, με υπερβολή. Έχω κάποια πράγματα στο μυαλό μου που κάνω, αλλά τα κάνω γενικά για το σώμα μου και τον οργανισμό μου, όχι ειδικά για τον καρκίνο.

Έχει επηρεάσει η διάγνωση και η περίοδος θεραπειών την προσωπική σας ζωή;

Ναι, έχει επηρεάσει την ψυχολογική μου ζωή, γιατί σίγουρα υπάρχει ταλαιπωρία, αλλάζει η ψυχολογία προς το χειρότερο, γίνεσαι πιο δύσκολος, οι ανάγκες σου είναι περισσότερες και σωματικά και ψυχολογικά. Χρειάζεσαι βοήθεια γιατί ο οργανισμός σου είναι πιο αδύναμος. Όλα αυτά αναγκάζουν τον άλλον να προσπαθεί περισσότερο σε όλα και να βρίσκεται κοντά σου. Και όλο αυτό κάπου τον περιορίζει και γενικότερα προκαλούνται προβλήματα. Όσων αφορά στη σεξουαλική ζωή, είναι θέμα σωματικό, λόγω έλλειψης αντοχών και αυτό αποτελεί επίσης ένα πρόβλημα.

Θα θέλατε να συμβουλέψετε ή να στείλετε ένα μήνυμα σε νέες κοπέλες, οι οποίες αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα;

Αυτή την περιπέτεια θα πρέπει να τη διαβούν με ψυχραιμία. Σαν μια διαδικασία που θα γίνει και θα περάσει. Βήμα­βήμα, βδομάδα με τη βδομάδα. Με τη λογική μπροστά χωρίς πανικό και χωρίς σκέψεις του τύπου »Μα γιατί σε μένα» ή «και τι θα γίνει αν»… Να το δουν σαν μια ευκαιρία αναθεώρησης και εκτίμησης του χρόνου που δυανύουμε στη ζωή, μια ευκαρία να μεταβούμε σε ένα πιο απελευθερομένο επίπεδο πνεύματος. Μια κατάσταση που μπορεί να μας ξυπνήσει τη ψυχή. Να το εκμεταλευτούν. Οι μέρες οι δύσκολες που θα περνούν κατα τη διάρκεια των χημειοθεραπειών, να μην τις περνούν μόνες, αλλά να φέρουν το κόσμο που αγαπούν κοντά τους να τους στηρίξει. Πολλές φορές οι άνθρωποι γύρω μας δεν ξέρουν πως να μας αντιμετωπίσουν κάτω από τέτοιες συνθήκες και περιμένουν από εμάς ενδείξεις »δεκτηκότητας», όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό. Ο καρκίνος δεν σημαίνει »θάνατος» και αυτό πρέπει να έχουν στο μυαλό τους…

[Total: 0    Average: 0/5]